Η τελευταία διετία έγινε μάρτυρας της εμφάνισης ενός ποταμού κινήσεων αλληλεγγύης. Πολλές μάλιστα κινούνται πέρα από το πλαίσιο της αλληλοβοήθειας των μελών τους ή της στήριξης άλλων ανθρώπων που έχουν ανάγκη, και μπαίνουν με διάφορους τρόπους στα χωράφια της επίσημης οικονομίας. Άλλοτε το κάνουν ευθέως, εμπορευόμενες προϊόντα ή υπηρεσίες που παράγονται με κοινωνικά θετικούς τρόπους (δίκαιο εμπόριο, εργατικές κολεκτίβες κ.λπ.), και άλλοτε εμμέσως, καλύπτοντας χωρίς χρήματα (με ή χωρίς αμοιβή) ανάγκες που μέχρι πρότινος μπορούσαν να ικανοποιηθούν μόνο μέσω της αγοράς (τράπεζες χρόνου, εθελοντικά μαθήματα, κοινωνικά ιατρεία κ.λπ.). Όποια μορφή παρέμβασης και να επιλέγει η κάθε ομάδα, το συμπέρασμα είναι κοινό: υπάρχει ένας κόσμος που αναζητά εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης της οικονομίας, πειραματίζεται με νέες μορφές κοινωνικής δράσης και προβληματίζεται για το πώς όλα αυτά μπορούν να συναρθρωθούν σε ένα συνεκτικό σχέδιο.
