Μέχρι νεωτέρας

Επικοινωνία

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε μαζί μου, αφήστε ένα μήνυμα εδω.

Advertisements

19 Σχόλια »

  1. Σχόλιο για το κείμενο: 8+1 σημεία για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών

    Ανήκοντας στους αποστάτες ψηφοφόρους του ΣΥΝ, τους μη έχοντες εσωτερική πληροφόρηση για το τι συμβάνει στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά έχοντες μεγάλο ενδιαφέρον για την επόμενη μέρα του ΣΥΝ θα κάνω τις ακόλουθες παρατηρήσεις στα επιμέρους του άρθρου, κρατώντας την αρίθμηση:
    1) Εγώ τουλάχιστον δεν γνωρίζω κανέναν από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του ΣΥΝ που δεν ψήφισε και προτίμησε να πάει στην παραλία, αντιθέτως ψήφισαν όλοι και πολλοί απο αυτούς όχι ΣΥΝ.
    2) Ενδεχομένως για το εκλογικό σώμα οι Ευρωεκλογές είναι Β΄ κατηγορίας, αυτό όμως δεν ισχύει για τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΝ, όπως έχει καταδειχτεί και σε προηγούμενες εκλογ. αναμετρήσεις.
    3) Παρότι συμφωνώ με τη γενίκευση για την απάθεια και το συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας, φαινόμενα που συνδέονται άρρηκτα με την ιδιώτευση και το έλλειμμα συλλογικών οραμάτων και την ανάδειξη μεθόδων για την επίτευξή τους, αμφιβάλλω στο αν ισχύουν για τους αποχωρήσαντες ψηφοφόρους του ΣΥΝ.
    4-5)Ελάχιστα ενδιαφέρουν τους απλούς ψηφοφόρους τα συντροφικά μαχαιρώματα για το μοίρασμα της πίτας.
    6)Πολύ σωστά αναφέρεται ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν όροι για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Αντί λοιπόν να απαντά σε όλους τους τόνους ο ΣΥΝ ότι δεν συνεργάζεται, δηλαδή δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της συνδιακυβέρνησης της χώρας θα έπρεπε να τονίζει ότι αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να γίνει με τους όρους που θέτουν τα media και το ΠΑΣΟΚ, αλλά αν και όταν προκύψει αυτό το ενδεχόμενο με πολιτική ατζέντα.
    7)Αν η νηφάλια τοποθέτηση του άρθρου ήταν η θέση του ΣΥΝ κατα τη διάρκεια των γεγονότων, τότε λυπάμαι αλλά δεν καταφέρατε να την επικοινωνήσετε και θα πρέπει να σκεφτείτε τα ζητήματα της εκπροσώπησής σας. Πολύ φοβάμαι όμως ότι τα αντανακλαστικά σας ήταν πολύ αργά και αυτή την άποψη τη διατυπώσατε πολύ αργότερα. Στη συγκυρία που υπήρξε τότε είδατε μία «ευκαιρία» διεύρυνσης της εκλογικής σας επιρροής, αλλά υποτιμήσατε το ότι στη ζωή πρέπει να διαλέξεις με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις…
    8-9)Οι θέσεις για το γήπεδο, το μητροπολιτικό πάρκο, οι ελεύθεροι χώροι και πολλά άλλα, παρότι σωστά κινούνται στη γραμμή του εξανθρωπισμού της πόλης και της βελτίωσης των συνθηκών ζωής, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: είναι αντιθέσεις και δε συνοδεύονται απο θέσεις ρεαλιστικές και άμεσα υλοποιήσιμες, ώστε να πείσουν τον πολίτη και να τον κινητοποιήσουν.
    Συμπερασματικά: Ίσως αντί να αναφέρεστε σε λεπτομέρειες που επαρκούν ως δικαιολογίες, αλλά δε βελτιώνουν την εικόνα του ΣΥΝ, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσετε σε ποιούς απευθύνεστε, να επαναπροσδιορίσετε την ταυτότητα του ΣΥΝ και να στελεχώσετε και τους μηχανισμούς του με άτομα των οποίων η συμπεριφορά να μην παραπέμπει στα κόμματα εξουσίας, και να διατυπώσετε έναν πειστικό πολιτικό λόγο και όχι ένα ακτιβίστικο αντίλογο.

    Σχόλιο από Φιλλένια Σιδέρη — 11/06/2009 @ 16:29 | Απάντηση

    • Αγαπητή κ. Σιδέρη,

      Κατ’ αρχάς σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σας και για τον χρόνο που προφανώς αφιερώσατε στο κείμενό μου.

      Αντιλαμβάνομαι ότι δεν αποδίδετε σε μένα τον χαρακτηρισμό, παρόλα αυτά θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν βλέπω τους πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΝ ως «αποστάτες». Δικαίωμα του καθενός να αποφασίζει αν ένα κόμμα τον εκφράζει ή όχι. Αυτό που ίσως έχει αξία να σκεφτεί κανείς με άνεση χρόνου είναι αν τελικά η όποια επιλογή του είχε τον θετικό αντίκτυπο που προσδοκούσε.

      Στις συγκεκριμένες, πολύ ενδιαφέρουσες, παρατηρήσεις σας τώρα (κρατώντας την αρίθμηση):

      1) Η εικόνα που έχουμε στον ΣΥΝ από μέλη και φίλους μας είναι ότι πολλοί άνθρωποι τους έλεγαν «αν ερχόμουν να ψηφίσω θα σας ψήφιζα» ή «δεν θα ψηφίσω τώρα, αλλά στις βουλευτικές θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ». Αυτό είναι συμβατό και με την εικόνα που έδιναν προεκλογικά κάποιες έρευνες για τη σύνθεση της αποχής, όπου φαίνεται ότι ένα μεγάλο μέρος αποτελείτο από δυνητικούς ψηφοφόρους της αριστεράς (δείτε π.χ. στο http://www.publicissue.gr/). Επίσης είναι γεγονός ότι στο ποσοστό της αποχής υπερεκπροσωπούνται οι νεότερες ηλικίες, για τις οποίες η έννοια της πολιτικής συμμετοχής έχει διαφορετικά (πιο χαλαρά) χαρακτηριστικά απ’ ό,τι για τους μεγαλύτερους (τηρουμένων των αναλογιών αυτό ισχύει και για τους αριστερούς).

      2) Σίγουρα οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του ΣΥΝ δεν θεωρούν σε μεγάλο βαθμό τις ευρωεκλογές β’ κατηγορίας. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο επειδή αντιλαμβάνονται τη σημασία τους, αλλά και γιατί ανήκουν σε πολιτικές γενιές που θεωρούσαν εν γένει την ψήφο πολύ σημαντική πράξη για τον πολίτη (και υποχρεωτική). Γι’ αυτό άλλωστε αντίστοιχες αντιλήψεις έχουν και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι των άλλων κομμάτων. Υπάρχουν όμως και οι μη παραδοσιακοί ψηφοφόροι. Δεν εννοώ κατ’ ανάγκη περιστασιακούς ψηφοφόρους, αλλά νεώτερους αριστερούς ανθρώπους, που μπορεί να έχουν ψηφίσει μόνο 1-2 φορές ή και καμία. Σ’ αυτές τις κατηγορίες είναι περισσότερο διαδεδομένη η αίσθηση των εκλογών β’ τάξης.

      3) Φυσικά, δεν είναι υποχρεωτικό να έχουμε την ίδια εκτίμηση για τα πράγματα. Γενικά πάντως πιστεύω ότι οι αντιλήψεις που διαμορφώνονται σε μια κοινωνία δεν αφήνουν ανεπηρέαστο (έστω σε μικρότερο βαθμό) κανένα κομμάτι της. Ιδίως σήμερα που τα ΜΜΕ παίζουν έναν έντονα ομογενοποιητικό ρόλο. Επίσης, και πάλι δεν μιλάω μόνο για αποχωρήσαντες ψηφοφόρους. Άλλωστε όταν μιλάμε για εκλογική ήττα δεν αναφερόμαστε τόσο στην μείωση των ποσοστών (που κυμαίνεται κάτω από μισή μονάδα), αλλά στην απόσταση από την (τεκμηριωμένη) προσδοκία της ανόδου στο 7-8% ένα μήνα πριν τις εκλογές. Νομίζω επίσης ότι οι άνθρωποι δεν διαμορφώνουν την εκλογική τους συμπεριφορά μόνο από μία παράμετρο. Κατά τη γνώμη μου ο συνδυασμός των παραμέτρων που ανέφερα είναι που αποδείχτηκε ισχυρότερος από τον συνδυασμό των παραμέτρων υπέρ της ψήφου (και όχι μόνο μία από αυτές).

      4-5) Και ναι και όχι. Δεν τους ενδιαφέρουν ώστε να πάρουν θέση. Τους φαίνονται πιθανώς ασήμαντα, συμπλεγματικά, παιδιαστικά ή δείγματα παιχνιδιών εξουσίας. Όμως ακριβώς γι’ αυτό το λόγο αποδομούν το στίγμα που προσπαθεί να οικοδομήσει ο ΣΥΡΙΖΑ (και γενικά η αριστερά) ότι αποτελεί μια διαφορετική δύναμη, ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Σε ποιοτικές έρευνες αποτυπώνεται σαφώς ότι τόσο αυτό, όσο και τα επόμενα σημεία αποξένωσαν ένα σημαντικό κομμάτι δυνητικών ψηφοφόρων.

      6) Νομίζω ότι κάτι τέτοιο λέμε.

      7) Διαφωνώ ότι κάνω λαθροχειρία και ότι η θέση που έγραψα για τον Δεκέμβρη διατυπώθηκε πολύ αργότερα. Την έχω κάνει περίπου κόπι-πέιστ από τις δηλώσεις του Τσίπρα και του Αλαβάνου εκείνων των ημερών. Οπότε μάλλον δεν καταφέραμε να την «επικοινωνήσουμε». Ας μην ξεχνάμε όμως ότι δεν καταφέρνεις πάντα σε συνθήκες πόλωσης να «επικοινωνήσεις» αυτό που θέλεις και γι’ αυτό δεν φταίνε κατ’ ανάγκη οι εκπρόσωποί σου (πρόεδρος, βουλευτές κλπ). Υπάρχουν και οι αντίπαλοι…
      Όντως πάντως επιλέξαμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε. Προτιμήσαμε να υπερασπιστούμε τους μαθητές όλης της Ελλάδας και τα μέλη μας σε όλη τη χώρα που βγήκαν αυθόρμητα στο δρόμο τις ημέρες εκείνες και ζητούσαν (δικαίως) εκδημοκρατισμό της αστυνομίας, και τους οποίους το πολιτικό σύστημα προσπάθησε να ονομάσει προβοκάτορες, πράκτορες, κουκουλοφόρους, καταστροφείς κλπ. Αναλάβαμε μεγάλο κόστος προκειμένου να μην εισπράξει αυτή η νέα γενιά την ποινικοποίηση και την απόρριψη, αλλά να την εισπράξουμε εμείς για λογαριασμό της. Είναι μια στάση που βρίσκεται στον αντίποδα της ψηφοθηρίας, και για την οποία νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είμαστε περήφανοι. Απλώς, αν τότε η φωνή μας έφτασε π.χ. στο 25% των πολιτών, την επόμενη φορά ελπίζω να φτάσει στο 40% κ.ο.κ.

      8) Και πάλι δεν συμφωνώ, ιδίως για τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Δεν βλέπω που είναι το μη ρεαλιστικό ή μη υλοποιήσιμο στο να λες «σ’ αυτό το οικόπεδο να φτιαχτεί πάρκο και όχι εμπορικό κέντρο». Σιγά το δύσκολο.
      Αφήστε που καμιά φορά αυτό που σήμερα φαντάζει μη ρεαλιστικό αύριο μπορεί να είναι μπανάλ. Ποιος θα το ‘λεγε πριν από δύο χρόνια ότι θα μίλαγαν όλοι σήμερα για την ανάγκη ρύθμισης της οικονομίας από το κράτος;
      Γενικά πάντως έχετε δίκιο. Χρειάζεται πάντοτε ένας καλός συνδυασμός από οραματικές προτάσεις και προτάσεις για αύριο το πρωί. (Αλλωστε και τα δύο αυτά στοιχεία μπορούν υπό προϋποθέσεις να κινητοποιήσουν τους πολίτες). Προσπαθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο να το κάνουμε. Δείτε π.χ. το πρόγραμμά μας, που έχει και τις δύο διαστάσεις, αλλά και τις άμεσες προτάσεις που έχουμε καταθέσει για διάφορα ζητήματα (οικονομία, τράπεζες, ακρίβεια, απολύσεις κ.α.). Νομίζω ότι κινούνται σ’ αυτή την κατεύθυνση.

      Συμπερασματικά: Ειλικρινά δεν νομίζω ότι όλα αυτά στα οποία συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε παραπάνω αποτελούν λεπτομέρειες. Συμφωνώ όμως ότι σηκώνουν βελτιώσεις. Και πιστεύω ότι τόσο καλύτερα θα γίνουν όσο περισσότεροι άνθρωποι ασχοληθούν με την αριστερά σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.
      Ευτυχώς έχουμε καλά δείγματα γι’ αυτό (σε σχέση π.χ. με την ξηρασία της δεκαετίας του ’90). Όσες αναταράξεις και αν δημιουργεί η συμμετοχή καινούριων ανθρώπων, και ιδίως νέων, νομίζω ότι εμπλουτίζει και ενισχύει την ταυτότητα του Συνασπισμού. Αυτό το δυναμικό άλλωστε είναι που μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να προχωρήσουμε και σε κάθε είδους αλλαγές, σαν αυτές που αναφέρετε. Α, και που θα διασφαλίσει ότι θα διατυπώνουμε έναν πειστικό πολιτικό, ακτιβιστικό και θεσμικό, λόγο και αντίλογο. :)

      Και πάλι ευχαριστώ για τον ενδιαφέροντα διάλογο. Ελπίζω να τα πούμε και κάποια στιγμή διά ζώσης στο αριστεροχώρι.

      Σχόλιο από mehrineoteras — 12/06/2009 @ 22:04 | Απάντηση

  2. παρακολουθώ τα κείμενά σας είναι εξαιρετικά .

    είμαι μελος του Συνασπισμού

    Σχόλιο από Ελένη Αστρινάκη — 03/07/2009 @ 20:48 | Απάντηση

    • Με σκλαβώνετε…

      […αφήστε που αυτός ο πληθυντικός με αναβαθμίζει πολύ. Θενξ! :) ]

      Σχόλιο από mehrineoteras — 13/07/2009 @ 13:57 | Απάντηση

  3. Σχόλιο για το κείμενο «Προσευχή και νηστεία»

    Αγαπητέ Παναγιώτη, να ξεκινήσω από ένα πρώτο ζήτημα: εννοείται ότι την αριστερά πρέπει να την ενδιαφέρουν και να την αφορούν αυτά που συμβαίνουν στους άλλους πολιτικοϊδεολογικούς χώρους. Όχι για να αναδείξει επικοινωνιακά τη διαφορά της απ’ αυτούς, φυσικά. Αυτό είναι δευτερεύον.

    Ο λόγος είναι ότι η αριστερά οφείλει να εδράζεται στην κοινωνία. Ό,τι κι αν συμβαίνει εκεί, την αφορά. Αν δεν εδράζεται στην κοινωνία, δεν είναι αριστερά, τόσο απλά. Σ’ αυτή την κοινωνία υποτίθεται ότι βασίζεται για την αλλαγή των συσχετισμών στον κόσμο ή του κόσμου ολόκληρου, ανάλογα με τους στόχους που θέτει ο καθένας. Αν η κοινωνία αναζητεί στήριγμα κάπου αλλού (και η προσέλευση στις εσωκομματικές της ΝΔ είναι εντυπωσιακή, για να μην μιλήσουμε για τα εθιμικά 5-6 εκατομμύρια του δικομματισμού στις βουλευτικές εκλογές), τότε η αριστερά (διάβαζε: τα αριστερά πολιτικά κόμματα) κάτι κάνει λάθος.

    Πρώτο θέμα λοιπόν: η αριστερά είναι αφόρητα αυτοαναφορική. Η κοινωνία για ορισμένους αριστερούς είναι απλώς ένα αναγκαίο κακό.

    Ένα δεύτερο ζήτημα, που εγώ το βλέπω στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο, οπότε δεν μπορώ να το αναλύσω καλύτερα από σένα που έχεις και κάποιο ρόλο ως εκλεγμένο μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ, είναι ότι η αριστερά δεν μπορεί να περηφανεύεται για τις δικές της διαδικασίες κι άρα να κριτικάρει με ασφάλεια και «υπεράνω» τις διαδικασίες που ακολουθούν άλλοι χώροι, όπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ και σήμερα η ΝΔ. Όποιος δεν το ‘χε καταλάβει, μετά τις ευρωεκλογές κατάλαβε τι συμβαίνει στο ΣΥΝ και στο ΣΥΡΙΖΑ (Πράγμα όχι απαραίτητα κακό!).

    Μάταιο σ’ αυτή την εξίσωση να κριτικάρουμε τώρα εξ αριστερών το ΚΚΕ που έχει πάρει θέση εδώ και χρόνια – ατελέσφορη, μικρόνοα, μικροπρεπή, αντεπαναστατική, επικίνδυνη, αλλά θέση: «Πέντε κόμματα, δυο πολιτικές!». Ήτοι, όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας, που ‘λεγε κι ο Μπους τζούνιορ με τη δική του αφορμή. Δε χρειάζεται να πούμε επίσης πού εκφράζεται κάποιο μέλος του ΚΚΕ που διαφωνεί με κάτι που λέει το «Κόμμα»: Ή δεν εκφράζεται ή μετά από χρόνια κομματικής δουλειάς γράφει στην Ελευθεροτυπία ότι «ήταν σε λήθαργο» για δεκαετίες, όπως ο Μάκης Κοψίδης, (11/11, «Στηρίζοντας τον εφιάλτη»).

    Ας σοβαρευτούμε.

    Το τρίτο ζήτημα είναι πως, στην περίπτωση της ΝΔ, απ’ ό,τι φαίνεται, η βάση ψήφισε διαφορετικά απ’ αυτό που επεδίωκαν οι μηχανισμοί και σε πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη έκταση.

    Δεν εξετάζω ακριβώς το γιατί η βάση της ΝΔ στρέφεται προς τα δεξιά – εξάλλου η κοινωνία ολόκληρη έχει στραφεί (και εκλογικά) προς τα (ακρο)δεξιά, όχι μόνο στην Ελλάδα (ΛΑΟΣ), αλλά και σ’ άλλες μεγάλες και «επιδραστικές» ευρωπαϊκές χώρες τα προηγούμενα 20+ χρόνια (τόσα δεν πάνε από την πρώτη εμφάνιση του Λεπέν;).

    Εκείνο που μ’ ενδιαφέρει πιο πολύ, είναι η έκπληξη των μηχανισμών μπροστά σ’ αυτό που συνέβη: οι νεοδημοκρατικοί μηχανισμοί, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν ποια θα ήταν η προσέλευση του κόσμου σ’ αυτή την τυπική γι’ αυτούς διαδικασία. Ψώνισαν φτηνά στην πιάτσα της τεχνικής υποστήριξης εκτιμώντας ότι θα είναι και πάλι «μεταξύ τους». Η δε Μπακογιάννη, είδε τους δέκα βουλευτές της Β’ Αθήνας που την υποστήριξαν να τρώνε άκυρο από τους ψηφοφόρους τους και να ψηφίζουν Σαμαρά. Δεν είναι και μικρό πράγμα αυτό.

    Κάτι δεν δουλεύει όπως θα ήθελαν οι κομματικοί μηχανισμοί που νέμονται την εξουσία και το πελατειακό σύστημα – μήπως δεν είναι όλα τόσο απλά όσο θα θέλαμε να νομίζουμε;

    Δε νομίζω ότι οι περίπου 800.000 άνθρωποι που τραβήχτηκαν την Κυριακή για να διαλέξουν μεταξύ Ντόρας και Αντώνη (και Πανίκα, βεβαίως-βεβαίως!) μπορεί να λοιδορούνται ή εν γένει να αγνοούνται ως πολιτικά υποκείμενα. Ναι, το επίπεδο της συνείδησης μπάζει, αλλά, παιδιά, κάτι λένε κι αυτοί οι άνθρωποι.

    Η έκπληξη για τους γραφειοκράτες των πολιτικών κομμάτων είναι ότι οι ψηφοφόροι, έστω αυτοί οι ψηφοφόροι, ψηφίζουν για τα προβλήματά τους και όχι για τους «θεούς» τους.

    Το τέταρτο ζήτημα είναι ότι, και στην περίπτωση της ΝΔ και σ’ αυτήν του ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που για την επίλυση των προβλημάτων του προσβλέπει στην πολιτική. Το κακό είναι ότι η αριστερά το μαθαίνει από την τηλεόραση, σε μεγάλο βαθμό.

    Δεν πιστεύω ότι το ζητούμενό τους είναι απλώς το «βόλεμα» των γαλάζιων ή πράσινων παιδιών. Ποιο βόλεμα των γαλάζιων παιδιών, την ώρα που το κόμμα τους έχασε πανηγυρικά τις εκλογές και δεν ξέρουμε πότε θα ξαναγίνουν εκλογές;

    Τι είναι όσοι αποφάσισαν να ρίξουν μια ψήφο στις εσωκομματικές της ΝΔ; Οπωσδήποτε, βέβαια, είναι ανεπαρκές το επίπεδο της ανάλυσης που αυτός ο κόσμος μπορεί να κάνει. Και λοιπόν; Γιατί, η αριστερά κάνει καλύτερες αναλύσεις;

    Δεν ανήκω σε καμιά τάση, δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ, δεν ανήκω σε καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήμουν ποτέ μέλος του ΚΚΕ ή της ΚΝΕ ή άλλης οργάνωσης της «εκτός των τειχών» αριστεράς, δε συχνάζω στην Κουμουνδούρου ή στη Βαλτετσίου και αν υποχρεώνομαι, πού και πού, να ρίξω τη ρημάδα την ψήφο από ‘δώ κι από ‘κεί, δεν αισθάνομαι πως ταυτίζομαι και δεν ταυτίζομαι με τον «χώρο». «Τον» βλέπω βέβαια με συμπάθεια και παρακολουθώ τις δραστηριότητές του.

    Ανυπομονώ, άρα, να δω μια τέτοια προσέλευση και την αντίστοιχη έκπληξη σε μαζική διαδικασία της «αριστεράς» και δη της «ριζοσπαστικής». Όμως το ερώτημα είναι αν θα δοθεί η ευκαιρία.

    ΥΓ1. Το ζήτημα του τι θέλει να κάνει ο ΣΥΝ με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ εμένα δεν με αφορά διόλου.

    ΥΓ2. Γιατί δεν ανοίγεις κανονικά τα σχόλια κάτω απ’ τα άρθρα σου; Αρκεί να διαβάζει κανείς τα άρθρα σου στην Αυγή αν δεν δίνεις τη δυνατότητα του άμεσου σχολιασμού. Και ξέρεις πόσους αναγνώστες έχει η Αυγή :-)

    ΥΓ3. Επειδή έγραψα πολλά, τα αναδημοσιεύω στο μπλογκ μου.

    Σχόλιο από imwrong — 02/12/2009 @ 02:27 | Απάντηση

    • Αγαπητέ/ή Imwrong [σε τσάκισα με την πολιτική μου ορθότητα :)]

      Youareright, μερικώς τουλάχιστον.

      Συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τις παρατηρήσεις σου (ελπίζω ότι δεν θεώρησες ότι κάνω κριτικη αφ’ υψηλού στις διαδικασίες των άλλων πολιτικών χώρων), οπότε θα ασχοληθώ με το διά ταύτα, όπου έχω άλλη άποψη.
      Προηγουμένως όμως να πω ότι κρατάω μια επιφύλαξη για το τι συνέβη με τους περιβόητους μηχανισμούς στις εκλογές της ΝΔ όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί για τους μηχανισμούς της ΝΔ γνωρίζω μόνο αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία δεν ξέρω πόσο αξιόπιστα είναι. Σίγουρα πάντως το μεγάλο φαβορί καταποντίστηκε, και αυτό κάτι λέει.

      Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι αυτό που επισημαίνεις: «Φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας που για την επίλυση των προβλημάτων του προσβλέπει στην πολιτική». (θα το κλέψω και θα το χρησιμοποιώ για δικό μου, ελπίζω να μη σε πειράζει).

      Και πάμε στο διά ταύτα: «Ανυπομονώ, άρα, να δω μια τέτοια προσέλευση και την αντίστοιχη έκπληξη σε μαζική διαδικασία της “αριστεράς” και δη της “ριζοσπαστικής”. Όμως το ερώτημα είναι αν θα δοθεί η ευκαιρία.»

      Σηκώνω το γάντι και λέω ευθαρσώς ότι πιστεύω πως η αριστερά δίνει τέτοιες ευκαιρίες και μάλιστα πολύ πιο ουσιαστικές. Δεν συζητάω για τη δυνατότητα όποιου θέλει να γίνει μέλος του κόμματος και να ψηφίσει για προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους όσο τραβάει η όρεξή του. Αυτό είναι μάλλον αυτονόητο, αλλά για κάποιο λόγο όχι τόσο γοητευτικό όσο το να γίνεις μέλος/φίλος για μια μέρα, απλως για να ψηφίσεις τον υποψήφιο της επιλογής σου (υποθέτω κι εγώ μαζί σου ότι αν κάναμε ανοιχτές εκλογές ανάμεσα σε Τσίπρα-Αλαβάνο θα γινόταν το έλα να δεις, όμως τι νόημα θα είχε;).

      Γίνονται όμως και άλλα πράγματα. Πέρυσι για παράδειγμα, εν όψει της κατάρτισης του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, πραγματοποιήθηκαν ανοιχτές συζητήσεις και θεματικά συνέδρια για πάρα πολλά ζητήματα. Όποιος ήθελε –μέλος ή μη του ΣΥΡΙΖΑ, άτομο ή συλλογικότητα- μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση των θέσεων. Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι μια πολύ πιο ουσιαστική διαδικασία από το να πεις απλώς ελάτε να εκλέξετε τον Πάντο αρχηγό για να σας φτιάξει μετά αυτός ένα πρόγραμμα τζιτζί.

      Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι γιατί αυτή η σημαντική κομματική διαδικασία δεν έχει ιδιαίτερη απήχηση στην κοινωνία; Βάζει πολλά γνωστικά προαπαιτούμενα ακόμη και για τους αριστερούς («δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει με τα stage, απλώς εμπιστεύομαι τον Τσίπρα»); Απαιτεί περισσότερο χρόνο απ’ όσο είμαστε διατεθειμένοι να διαθέσουμε; Φοβόμαστε ότι άλλοι «εμπειρότεροι» θα μας καπελώσουν; Αν έχεις καμιά καλή ιδέα, θα χαρώ να την ακούσω.

      ΥΓ1. «Το ζήτημα του τι θέλει να κάνει ο ΣΥΝ με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ εμένα δεν με αφορά διόλου»: Υπερβολή, εκτός αν προτείνεις να αρχίσουμε να γεννάμε νέους αριστερούς ή να κάνουμε εισαγωγή (υπάρχει παγκόσμια έλλειψη όμως).

      ΥΓ2. Είναι λίγο χαζό, το ξέρω, αλλά στο πλαίσιο των «επιστημονικοερευνητικών» μου προβληματισμών για το ίντερνετ (δες εδώ για να πάρεις μια ιδέα) κάνω ένα μικρό πείραμα σε σχέση με το πώς λειτουργούν τα σχόλια σε ένα μπλογκ και πώς τα προσλαμβάνουν οι αναγνώστες. Είμαι και λίγο τεμπέλης…. άστα να πάνε.

      ΥΓ3. Πολλά ευχαριστώ για τον κόπο που έκανες να ασχοληθείς με την αφεντιά μου και με τα γραπτά μου. Είναι πολύ τιμητικό. Σοβαρά.

      Σχόλιο από mehrineoteras — 03/12/2009 @ 13:41 | Απάντηση

      • Απαντάω στο μπλογκ μου σχετικά (http://imwrong.wordpress.com/2009/12/02/pantos/#comment-114) γιατί απάντησε εκεί και η Φιλλένια, που σ’ έχει ξανασχολιάσει εδώ. Οπότε, ας τη συνεχίσουμε εκεί τη συζήτηση.

        Comment από imwrong — 06/12/2009 @ 20:03 | Επεξεργασία | Απάντηση

        Σχόλιο από mehrineoteras — 07/03/2010 @ 18:25

  4. Η σκέψη σου είναι σωστή .Συγχαρητήρια ..

    Σχόλιο από Ν.Δ.ΣΤΕΦΑΝΗΣ — 06/03/2010 @ 17:30 | Απάντηση

  5. Σχόλιο για το κείμενο «Κράτος-κατσαπλιάς»

    Το σημερινό σου άρθρο άριστο… πρέπει να το συνεχίσεις το σκεπτικό του .

    Σχόλιο από Ν.Δ.ΣΤΕΦΑΝΗΣ — 06/03/2010 @ 18:19 | Απάντηση

  6. «καταχώρηση τσι μέρας» για την Παρασκευή σύμφωνα με την ομώνυμη λίστα του yannidakis live, η καταχώρηση σας με τίτλο ‘Καταναλώνω, άρα υπάρχω;’.

    Καληνωρίσματα :[

    http://yannidakis.spaces.live.com

    Σχόλιο από yannidakis — 15/05/2010 @ 10:32 | Απάντηση

  7. σχόλιο για το Φετίχ:

    άσε τις θεωρίες και σήκωσε τα μανίκια. Βρείτε μια άκρη εκεί στη Νέα Σμύρνη. Φροντίστε να είστε καλά ενημερωμένοι, να μπορείτε να συζητάτε σοβαρά για τα ζητήματα, να βρείτε διαύλους επικοινωνίας με τους υπόλοιπους συντρόφους. Αξιοποιήστε την δυνατότητα παρουσίας στο δημοτικό συμβούλιο για να δείξετε τις άλλες επιλογές που θα μπορούσε να κάνει μια εξουσία, ακόμη και στις σημερινές συνθήκες. Ψάξτε να βρείτε τη δική σας γλώσσα, μη βασιστείτε στους κομματικούς μηχανισμούς. Αντλήστε από την προηγούμενη θετική εμπειρία της αριστεράς στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

    Σχόλιο από imwrong — 03/12/2010 @ 04:02 | Απάντηση

    • Ευχαριστώ για τις συμβουλές (σοβαρά). Θα βάλεις κι εσύ ένα χεράκι; :)

      ΥΓ: Ελπίζω πάντως η δουλειά που κάναμε για τον ισολογισμό του Δήμου να είναι στο πνεύμα που λες.

      Σχόλιο από mehrineoteras — 03/12/2010 @ 22:06 | Απάντηση

      • εγώ είμαι σ’ άλλη γειτονιά και κανονικά θα πρέπει να τα βρείτε μόνοι σας εκεί τα πράγματα. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν θα διστάσω να επικοινωνήσω για ενδεχόμενες παρατηρήσεις ή ιδέες. Καλή δύναμη εύχομαι. Και να μιλάς με τον Αλέκο. Μαζί θα είστε πιο δυνατοί νομίζω. Κι ας έχετε τις διαφωνίες σας.

        Σχόλιο από imwrong — 03/12/2010 @ 22:12

  8. Με λένε Νίκο Μάμαλη καιείμαι 35 χρονών. Διαβασα το Φετίχ στην Αυγή και το
    βρήκα πολύ καλό. Στήλε μου την ηλεκτρονική σου διεύθυνση για να σου στήλω
    ένα ποιήμα μου.

    Σχόλιο από Νίκος Μάμαλης — 04/12/2010 @ 08:52 | Απάντηση

  9. Σχόλιο για το κείμενο «Η σαγήνη των ΜΜΕ».

    Δεν συμφωνώ με αυτή τη θέση. Τα ΜΜΕ δεν είναι καθόλου αθώα, αλλά δεν μπορείς να αρνείσαι πως είναι ένας βασικός τρόπος επικοινωνίας με την κοινωνία. Αν περιοριστείς μόνο στα δικά σου ΜΜΕ, το μήνυμα δεν θα φτάσει παντού. Θα είναι κάτι σαν «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει». Και όταν είσαι κόμμα εξουσίας, μάλλον θα πρέπει να απλωθείς, δηλαδή λογικά θα θες να σε ακούσουν περισσότεροι. Και στο κάτω – κάτω της γραφής από τον να σε χρησιμοποιήσουν αυτοί, χρησιμοποιείσαι τους εσύ. Έτσι και αλλιώς ο Πορτοσάλε, ο Πρετεντέρης, δεν είναι δα και τίποτα σοβαροί τύποι. Εκεί που είναι να σου τη φέρουν, μπορείς να τους τη φέρεις εσύ στο άψε σβήσε. Από εκεί και πέρα μπορείς να έχεις παρουσία στους κοινωνικούς χώρους όπως λες. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

    Σχόλιο από chrysovalkon — 05/02/2013 @ 14:14 | Απάντηση

  10. Αγαπητέ Παναγιώτη
    Διάβασα το άρθρο σου «Τέλος εποχής…» με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως πάντα, και παρότι έχω σοβαρές διαφωνίες για τα σημεία εκκίνησης που αφορούν στους χειρισμούς, στις επιλογές, στην πεντάμηνη αδράνεια, διαφνίες που έχω εκφράσει με όλους τους τρόπους, τα βάζω όλα στην άκρη.
    Τα βάζω στην άκρη, γιατί η τελική στάση ευθύνης του Πρωθυπουργού, και τώρα δικαιωματικά λέγεται έτσι, η επιλογή του να δεχθεί χτυπήματα κάτω απο τη ζώνη και μέσα και έξω, όταν κατάλαβε ότι κάθε άλλη λύση θα συμπαρέσυρε τη χώρα σε μία οικονομική και ενδεχομένως και εθνική καταστροφή και τους πολίτες σε ανείπωτη εξαθλίωση για τους λόγους που αναφέρεις, αλλά και η σημειολογία της παρουσίας του με ωθούν να επενδύω σε αυτόν μία μικρή ελπίδα.
    Δε συζητώ την περίπτωση της αποχώρησης, διότι αυτή η άθλια συμφωνία στα χέρια ανθρώπων χωρίς συνείδηση μπορεί να εξελιχθεί στο τέλος της ιστορίας της Ελλάδας.
    Συζητώ μόνο την προσπάθεια απο τα συντρίμια να προσπαθήσουμε να άρουμε τις παθογένειες του πελατειακού κράτους, της νωθρής και βολεμένης κοινωνίας των προνομίων χωρίς υποχρεώσεις του αντιπαραγωγικού μοντέλου ανάπτυξης μέσω των υπηρεσιών.
    Νομίζω ότι, μετά απο 6 μήνες εκτός πραγματικότητας, ήρθε η ώρα ο Α. Τσίπρας και ο όποιος Σύριζα του απομείνει μαζί με όσους πολίτες επιθυμούν την οργάνωση και τον εκσυγχρονισμό παραγωγικού μοντέλου, κράτους και κοινωνίας και είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες γι΄αυτό να ξεκινήσει από το σημείο 0.
    Αν δεν το κάνει αυτός και τώρα, δε θα γίνει ποτέ. Είναι η πραγματική ευκαιρία που αναδύεται μέσα από τον ρεβανσισμό των δανειστών μας και τον ανορθολογισμό της κοινωνίας μας.

    Σχόλιο από Φιλλένια Σιδέρη — 14/07/2015 @ 16:17 | Απάντηση

    • Καλημερα Φιλλένια,
      σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και τις σκέψεις σου. Ελπιζω κι εγώ για το καλύτερο και σκέφτομαι πώς μπορώ να είμαι χρσηιμότερος και αποτελεσματικότερος :)

      Σχόλιο από mehrineoteras — 15/07/2015 @ 09:48 | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: