Μέχρι νεωτέρας

24/03/2009

Το δικαίωμα να υπάρχω

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 17:30
Tags:

Σε μια εποχή όπως τη σημερινή, στην οποία όχι μόνο έχουν συρρικνωθεί τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα αλλά η κυβέρνηση προετοιμάζει και νέα επίθεση εναντίον τους, είναι αναγκαίο η αριστερά –σε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές εκδοχές της– να ρίξει το βάρος της στην προσπάθεια για την υπεράσπισή τους.

Η πραγματικότητα αυτή έκανε τη συζήτηση που διεξήχθη στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για τα Δικαιώματα, το σαββατοκύριακο, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

Οι άνθρωποι της αριστεράς που βρέθηκαν εκεί –από κόμματα, μονοθεματικές οργανώσεις και κοινωνικούς φορείς– αναζητούσαν τρόπο να συνθέσουν το –εξ αντικειμένου– πολυδιάστατο δικαιωματικό τοπίο και να γεφυρώσουν τις διαφορετικές ταχύτητες. Σ’ αυτόν ακριβώς τον τομέα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο ένα κόμμα της αριστεράς, όχι δηλαδή υποκαθιστώντας τις θεματικές οργανώσεις στη δράση τους (για τους μετανάστες, τους φυλακισμένους, τους ψυχικά ασθενείς, τις μειονότητες), αλλά δίνοντάς τους το έδαφος για τη μεταξύ τους επικοινωνία και κατανόηση και μεταφέροντας τη φωνή τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Και κάτι ακόμη εξίσου σημαντικό. Καλλιεργώντας μια πολιτική κουλτούρα που θα βάζει σε πρώτη μοίρα τους συλλογικούς στόχους αντί για τις προσωπικές φιλοδοξίες, μια κουλτούρα πραγματικού σεβασμού της ισότητας και της δημοκρατίας.

Δυστυχώς, αν στα πρώτα δύο είμαστε σε καλό δρόμο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για το τελευταίο. Όχι τόσο γιατί καμιά φορά η προσωπική οπτική καπελώνει τις συλλογικές αποφάσεις, όσο γιατί αυτό φαίνεται να αποκτά χαρακτηριστικά πραγματικής πολιτικής κουλτούρας για ένα κομμάτι του χώρου μας και άρα να παγιώνεται και να νομιμοποιείται. Αυτή η αριστοκρατική αντίληψη για την πολιτική, όπως την ονομάζω, έκανε ξανά δυναμικά την εμφάνισή της την προηγούμενη εβδομάδα, σοκάροντας και απογοητεύοντας τον κόσμο της αριστεράς. Το ερώτημα που πλανάται, ιδίως ανάμεσα στους νέους, απαντιέται δύσκολα και υπονομεύει την ανανεωτική αριστερά σε επίπεδο αξιών: γιατί να ενταχθώ στην αριστερά όταν και αυτή έχει τους δικούς της «ιδιοκτήτες», που δεν επιθυμούν να μοιραστούν με κανέναν την εξουσία τους;

Όσο και να αδικεί αυτό το ερώτημα μεμονωμένα πρόσωπα (γιατί φυσικά, κανείς δεν είναι 100% το ένα πράγμα και 0% το άλλο), νομίζω ότι συνολικά βάζει το δάχτυλο στην πληγή. Η ανανεωτική αριστερά, για όλους εμάς που αποτελούμε συνειδητά μέρος της, είναι συνυφασμένη με την υπέρβαση της γραφειοκρατίας, της άσκησης ατομικής πολιτικής, των επετηρίδων. Κι όμως πολλά στελέχη της –ίσως αναπόφευκτα, αφού αυτή είναι η κυρίαρχη κουλτούρα στην κοινωνία μας– προωθούν με την πρακτική τους τα ακριβώς αντίθετα. Ορίζουν την «ανανεωτική αριστερά» με ιδιοκτησιακούς όρους (όποιος δεν ήταν εδώ το 1968 δεν μπορεί να είναι ανανεωτικός) και αναγορεύουν τους εαυτούς τους σε προστάτες της «ανανεωτικής παράδοσης», της οποίας είναι «εξ ορισμού» οι μόνοι αυθεντικοί ερμηνευτές, ακόμη κι αν η ερμηνεία τους έρχεται σε σύγκρουση με τις συλλογικές αποφάσεις (τόσο το χειρότερο γι’ αυτές).

Είναι μια αντίληψη που ποτίζει σε βάθος (και τελικά ακυρώνει) ακόμη και την πιο αριστερή πρόταση που μπορεί να διατυπώνει κάποιος, καθώς αρνείται να μοιραστεί την απόφαση για αυτήν με τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό άλλωστε δεν επιλέγει να συνομιλήσει μαζί τους (κάτι που προϋποθέτει να εξισωθεί μαζί τους) αλλά με τα «ανώτερα στελέχη» της πολιτικής και της κοινωνίας (δηλαδή με «ομοίους» του). Γιατί σύντροφε Δημήτρη, σύντροφε Φώτη, σύντροφε Σπύρο, σύντροφε Λεωνίδα, όταν μου κουνάς το δάχτυλο από την τηλεόραση γνωρίζοντας πολύ καλά ότι εγώ δεν έχω τη δυνατότητα να σου απαντήσω, καταργείς τον μεταξύ μας διάλογο και οικοδομείς μια νέα ιεραρχική σχέση. Από αυτές που η ανανεωτική αριστερά θέλει να καταργήσει.

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: