Μέχρι νεωτέρας

03/06/2009

Εθνική συνεννόηση τώρα!

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 17:26
Tags: ,

Όποτε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θέλουν να προωθήσουν επώδυνα μέτρα ανακαλύπτουν την ανάγκη «εθνικής συνεννόησης» για την παιδεία, την υγεία, το ασφαλιστικό… Φυσικά εννοούν συνεννόηση στη βάση των δικών τους επιδιώξεων, γι’ αυτό και συστηματικά εγκαλούν την αριστερά, που δεν μπαίνει σ’ αυτό το παιχνίδι. Το ίδιο κάνουν και τώρα, μπροστά στις ευρωεκλογές και με φόντο την οικονομική κρίση, γιατί χρειάζονται «δύσκολες»και «υπεύθυνες» αποφάσεις.

Δεν ξέρω αν πείθεται στ’ αλήθεια κανείς από αυτή την επιχειρηματολογία (Εγώ δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν. Όσους ψηφοφόρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ξέρω, το κάνουν για να βρουν δουλειά, για να στηρίξουν τον κουμπάρο τους, για τη φουκαριάρα τη μάνα τους, από συνήθεια, αλλά πάντως όχι γιατί πιστεύουν ότι η κ. Διαμαντοπούλου είναι σοσιαλίστρια ή ο κ. Στυλιανίδης φιλελεύθερος). Αν είναι έτσι λοιπόν, η ανάγκη επικοινωνιακά αποτελεσματικής απάντησης στα κελεύσματα του δικομματισμού μάλλον εκλείπει. Μήπως όμως σε πολιτικό επίπεδο υπάρχει όντως ανάγκη κάποιας βασικής «διακομματικής συνεννόησης» για να αντιμετωπιστεί το τέλμα στο οποίο είναι βυθισμένη η χώρα;

Μια τέτοια πρωτοβουλία από την πλευρά της αριστεράς θα μπορούσε να έχει πολιτικό νόημα (για απήχηση, δεν ξέρω) αν ήταν προσανατολισμένη στην ανατροπή του απολίτικου σκηνικού που στήνουν οι δύο μονομάχοι και στην αναπλαισίωση της συζήτησης. Θα πρέπει να αναγνωρίζει δηλαδή ότι προφανώς τα κόμματα έχουν σοβαρές διαφορές στην πολιτική που προτείνουν και στην πρακτική τους, και έτσι πρέπει να συμβαίνει, αλλιώς δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης. Επομένως, όχι μόνο είναι απίθανο να συμφωνήσουν για το αν τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι δημόσια ή ιδιωτικά, αλλά μάλλον δεν είναι και δουλειά τους να συμφωνήσουν. Δουλειά τους είναι να θέσουν το ζήτημα στους πολίτες προκειμένου να αποφασίσουν εκείνοι, και όχι να υποκαταστήσουν τη βούλησή τους μέσα από μια διαδικασία «συναίνεσης», επειδή «ξέρουν καλύτερα από το λαό».

Μπορούν όμως να συμφωνήσουν σε κάτι ευρύτερο: στους στόχους της πολιτικής που προτείνει κάθε κόμμα. Είναι διατεθειμένα για παράδειγμα να θέσουν ως κοινό στόχο την αύξηση του αριθμού των παιδιών που τελειώνουν το λύκειο κατά 35.000 το χρόνο, και να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος στη βάση αυτού; (Σήμερα, πάνω από το 40% των παιδιών της χώρας δεν τελειώνει το λύκειο). Θέλουν να θέσουν ως στόχο την αύξηση μέσα σε μια τετραετία του κατώτατου μισθού π.χ. κατά 50%, ή τη μείωση των ιδιωτικών δαπανών υγείας στο μισό,  και να δούμε πόσα απίδια βάνει ο σάκος της πολιτικής τους;

Μέχρι σήμερα, βέβαια, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έχουν δείξει ότι αν και το παίζουν «τεχνοκράτες» αποφεύγουν να δηλώνουν δημόσια το στόχο της πολιτικής τους. Άλλωστε, όποτε το έχουν κάνει, έχουν αποτύχει. Θυμηθείτε π.χ. το φιάσκο των υποσχέσεων της ΝΔ για αύξηση του προϋπολογισμού της παιδείας στο 5%, για μείωση της θητείας στους έξι μήνες, για δωρεάν γρήγορο ίντερνετ στους φοιτητές. Γι’ αυτό ακριβώς, όμως, μπορεί να έχει νόημα στις εκκλήσεις τους για «εθνική συνεννόηση» η αριστερά να τους απαντάει «ελάτε να μιλήσουμε για στόχους, όχι για μέτρα».

Advertisements
TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: