Μέχρι νεωτέρας

11/09/2009

Αδικία;

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 11:34
Tags:

Ο τραυματισμός ενός 27χρονου από αστυνομικούς πριν από λίγες μέρες δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι η ελληνική αστυνομία, αλλά και γενικότερα η πολιτεία δεν έμαθαν τίποτα από τα συμβάντα αστυνομικής βίας που έχουν αποκαλυφθεί (σταγόνα στον ωκεανό, χωρίς αμφιβολία) τα τελευταία χρόνια. Θα περίμενε κανείς ότι μετά την υπόθεση της ζαρντινιέρας και τη δολοφονία του Αλ. Γρηγορόπουλου κάποιοι θα συνειδητοποιούσαν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη έδειξαν, αν μη τι άλλο, ότι μια τέτοια αστυνομία δεν είναι αποδεκτή από τους Έλληνες πολίτες. Κι όμως, η ελληνική πολιτεία στο σύνολό της αποφάσισε για άλλη μια φορά να πετάξει τις δημοκρατικές αρχές στο καλάθι των αχρήστων.

Δεν αναφέρομαι μόνο στην κυβέρνηση της ΝΔ, που επέλεξε να αρνηθεί την ύπαρξη του προβλήματος –μεμονωμένα περιστατικά είναι όλα– και να σκληρύνει τη στάση της υπουργοποιώντας τον Χ. Μαρκογιαννάκη. Αναφέρομαι κυρίως στην αδράνεια των υπόλοιπων φορέων, που θα μπορούσαν να έχουν θέση σε κίνηση τις δικές τους ανεξάρτητες διαδικασίες.

Τα σωματεία των αστυνομικών καταδικάζουν βέβαια συστηματικά τη βία, δεν διεκδικούν όμως την αλλαγή των δομών που την καλλιεργούν και των προσώπων που την υποθάλπουν. Η δικαιοσύνη εξακολουθεί να ρίχνει στα μαλακά όσους ευθύνονται για τέτοια περιστατικά. Οι εισαγγελείς συνεχίζουν να αποδέχονται καταφανώς μεροληπτικές ή και στημένες μαρτυρίες αστυνομικών, χωρίς να τους επιφυλάσσουν καμία συνέπεια ακόμη κι όταν εκ του αποτελέσματος της δίκης αποδεικνύεται ότι έλεγαν ψέματα. Και το κυριότερο, κανένας υπηρεσιακός ή εισαγγελικός παράγοντας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να ξεκινήσει μια έρευνα για τα κυκλώματα μέσα στην αστυνομία, τη Δικαιοσύνη και το υπουργείο Δημόσιας Τάξης που προστατεύουν τους επίορκους αστυνομικούς.

Κι όμως, κάθε άνθρωπος που τραυματίζεται ή πεθαίνει στα χέρια της αστυνομίας, αλλά και κάθε άνθρωπος που τυλίγεται σε μια κόλλα χαρτί, θα έπρεπε να είναι αφορμή για να κινητοποιηθούν όλοι οι παραπάνω: για ενδελεχείς έρευνες, για πορίσματα σχετικά με τη νοοτροπία που επικρατεί στα σώματα ασφαλείας, για εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, για διάλογο με τις οργανώσεις δικαιωμάτων, για απεργίες, για κάτι, βρε αδερφέ, που θα δείχνει ότι τουλάχιστον αναγνωρίζουν πως υπάρχει πρόβλημα και άρα πως είναι αναγκαίο κάτι να αλλάξει.

Ας μη δυσανασχετούν λοιπόν όσοι κινούνται στο χώρο της δημόσιας τάξης από το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Όσο οι ίδιοι δεν συγκρούονται με αυτά τα κυκλώματα, όσο απλώς τα καταδικάζουν μόνο αν τυχόν ερωτηθούν, όσο αισθάνονται ότι μπορούν να συνυπάρχουν μαζί τους, τόσο θα γίνονται αποδέκτες αυτών των χαρακτηρισμών, ακόμη κι αν τα δικά τους χέρια είναι καθαρά.

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 11/09/2009 στην «Αυγή». Η ΠΟΑΣΥ έστειλε στην εφημερίδα την ακόλουθη επιστολή:

    Κύριε Διευθυντά

    Με έκπληξη διαβάσαμε στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας σας τις απόψεις του πολιτικού επιστήμονα και μέλους της διεύθυνσης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παναγιώτη Πάντου για τη στάση των σωματείων μας όσον αφορά την αντιμετώπιση των κρουσμάτων βίας και αυθαιρεσίας.
    Λυπούμαστε διότι αναφέρεται αορίστως σε σωματεία για να υποστηρίξει την άποψή του ότι αυτά δεν διεκδικούν την αλλαγή των δομών που καλλιεργούν τη βία και των προσώπων που την υποθάλπουν.
    Ως Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων πρέπει να γνωρίζετε ότι αγωνιζόμαστε σταθερά για τον εκδημοκρατισμό της Ελληνικής Αστυνομίας. Καθιερώσαμε, μεταξύ άλλων πρωτοβουλιών μας, την 9η Οκτωβρίου εκάστου έτους ως Ημέρα κατά της κρατικής αυθαιρεσίας και ζητήσαμε να θεσμοθετηθεί Ανεξάρτητη Επιτροπή που θα δέχεται καταγγελίες για ανεπίτρεπτες συμπεριφορές και ενέργειες ενστόλων.
    Μάλιστα, με αφορμή και τα συνεχιζόμενα κρούσματα και τις καταγγελίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μόλις προ μερικών ημερών στο πλαίσιο της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας μας στη Θεσσαλονίκη καλέσαμε την ανώτατη συνδικαλιστική οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων, την ΑΔΕΔΥ, να ενισχύσει τον αγώνα μας εντάσσοντας στο διεκδικητικό της πλαίσιο και τον εκδημοκρατισμό της Ελληνικής Αστυνομίας.
    Αισθανόμαστε δε την υποχρέωση να αποκαταστήσουμε την αλήθεια διότι ο ίδιος ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς διά των εκπροσώπων του επικροτεί και στηρίζει τις θέσεις μας για τον εκδημοκρατισμό και τον εκσυγχρονισμό της αστυνομικής εκπαίδευσης και ασφαλώς της όλης λειτουργίας των αστυνομικών υπηρεσιών.
    Μας προξενεί δε κατάπληξη το γεγονός ότι ο αρθρογράφος σας εμφανίζεται να υιοθετεί το φασιστικό σύνθημα «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», για το οποίο ένα άλλο στέλεχος του Συνασπισμού, ο Παναγιώτης Πλούμης, χαιρετίζοντας τη συμβολική συγκέντρωση διαμαρτυρίας μας για την καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται, στις 15 Ιανουαρίου 2009 στην Πλατεία Συντάγματος, είχε πει κατηγορηματικά ότι «το ‘Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι’ είναι ένα καταστροφικό σύνθημα που οδηγεί ακριβώς σ’ αυτόν τον διχασμό, στο χάσμα της αστυνομίας με την κοινωνία.
    Είμαστε υπέρ της άποψης ότι τα μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζονται πρώτ’ απ’ όλα με πολιτικά μέτρα και προτάσεις. Η αστυνομία σαν κομμάτι της κοινωνίας μας πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να αντιμετωπίζει το οργανωμένο έγκλημα και όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας καθημερινά, που τα βλέπουμε και πρέπει να είναι καλά οργανωμένη και έτοιμη να τα αντιμετωπίσει».
    Παρακαλούμε, λοιπόν, για την αποκατάσταση της αλήθειας να δημοσιεύσετε την επιστολή μας συνεισφέροντας έτσι στον διάλογο και τον προβληματισμό που αναπτύσσεται για τα ζητήματα της Ελληνικής Αστυνομίας.

    Χρήστος Φωτόπουλος, πρόεδρος ΠΟΑΣΥ, Παναγιώτης Λάζος γεν. γραμματέας ΠΟΑΣΥ

    ————————————-
    Το δικό μου σχόλιο είχε ως εξής:

    Φοβάμαι ότι δεν έγινα αντιληπτός. Δεν λέω ότι η ΠΟΑΣΥ, η Δικαιοσύνη, το υπουργείο δεν καταδικάζουν τη βία. Λέω ότι δεν παίρνουν πρωτοβουλίες που μπορούν να ανατρέψουν την κατάσταση. Εκτός αν εσείς εκτιμάτε ότι με τις μέχρι σήμερα πρωτοβουλίες σας η κατάσταση έχει βελτιωθεί.
    Ίσως να μου πείτε ότι δεν σας ακούει κανείς. Ως αριστερός πιστεύω ότι, όταν δεν εισακούονται οι προτάσεις (και μάλιστα σε ένα ζήτημα δημοκρατίας και προσωπικής αξιοπρέπειας), αντί να επαναπαυόμαστε θα πρέπει να αναζητούμε νέους, πιο αποτελεσματικούς τρόπους άσκησης πίεσης, οι οποίοι μάλιστα θα πρέπει να στοχεύουν στην προσωπική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων στα σώματα ασφαλείας και όχι μόνο των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων.
    Κάποιες πιθανές πρωτοβουλίες τις υπαινίχθηκα (π.χ. εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, συνεργασία με οργανώσεις δικαιωμάτων, δημιουργία ανεξάρτητων παρατηρητηρίων καταγραφής των περιστατικών αστυνομικής βίας, για να πω μόνο τα πιο εύκολα και όχι π.χ. την καταγγελία όσων ακολουθούν την πρακτική του «τυλίγματος σε μια κόλλα χαρτί» ή όσων τσαμπουκαλεύονται). Είμαι βέβαιος ότι ως ειδικότεροι από μένα μπορείτε να σκεφτείτε καλύτερες και θα χαρώ να τις ακούσω.

    Σχόλιο από mehrineoteras — 16/09/2009 @ 23:10


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: