Μέχρι νεωτέρας

10/10/2009

Στο άσυλο

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 08:57
Tags:

Στην προεκλογική περίοδο η πολιτική και κοινωνική δεξιά προσπάθησε συστηματικά  (και σε ένα βαθμό το πέτυχε) να βάλει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου. Θα θυμάστε άλλωστε ότι ο Κ. Καραμανλής απάντησε στην ερώτηση του Α. Τσίπρα για τα stage πετώντας την μπάλα στην εξέδρα: «Κι εσείς τι λέτε για το άσυλο;».

Στην ίδια γραμμή, τα στελέχη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ επιχείρησαν να σκιαγραφήσουν μια τρομακτική εικόνα για τα ελληνικά πανεπιστήμια. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία τους, τα πανεπιστήμια αποτελούν «χώρο βίας και λεηλασιών» (Κ. Καραμανλής), «θύλακα έξω από τους νόμους του κράτους» (Γ. Καρατζαφέρης) ή, με άλλα λόγια, ένα μέρος όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και είναι εν γένει επικίνδυνο ακόμη και να κυκλοφορεί κανείς. Σ’ αυτό το μήκος κύματος συντονίστηκαν γρήγορα τα ΜΜΕ, οι δημοσιογράφοι του κυρίαρχου ρεύματος, αλλά και πολιτικά στελέχη του λεγόμενου «δημοκρατικού» φάσματος. Εστιάζοντας τις ερωτήσεις και τις δηλώσεις τους στο θέμα του ασύλου και υιοθετώντας, έστω και με πιο ήπιες διατυπώσεις, τη λογική του «επικίνδυνου για τη σωματική ακεραιότητα των φοιτητών» χώρου, έστειλαν στην ελληνική κοινωνία το ίδιο μήνυμα: το άσυλο αποτελεί βασικό πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου.

Αγχώθηκα. Μήπως όντως στέλνουμε τα παιδιά μας σε ένα μέρος όπου κινδυνεύουν να τα κλέψουν, να τα δείρουν, να τα μαχαιρώσουν και να τα βιάσουν διάφορες συμμορίες; Μήπως έχω σπουδάσει στο Χάρβαρντ και όχι στο Καποδιστριακό; Δεν εξηγείται αλλιώς ότι μετά από μια δεκαετία κατά την οποία υπήρξα θαμώνας του ευαγούς αυτού ιδρύματος δεν έχω δει τίποτα από τα παραπάνω.

Στην πανεπιστημιακή μου διαδρομή με δυσκόλεψαν και με περιόρισαν πολλά και διάφορα: ο καθηγητής που θεωρούσε ότι σκοπός του είναι να εντοπίσει το πιο ανούσιο κομμάτι της ύλης για να το βάλει στις εξετάσεις, η ανυπαρξία βοηθητικού προσωπικού στα εργαστήρια, η έλλειψη βιβλιοθήκης(!), οι μικροφθορές στους χώρους διδασκαλίας που δεν διορθώνονταν και αναπόφευκτα πολλαπλασιάζονταν, το άγχος μήπως και τελειώσει το ακριβό αντιδραστήριο με το οποίο έκανα πειράματα και άντε να βρούμε άλλο, η έλλειψη σύγχρονων συσκευών που αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ σε κάθε πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Ομολογώ όμως ότι κανένα από τα βράδια που κατηφόρισα το δρόμο της πανεπιστημιούπολης δεν ένιωσα να κινδυνεύω από κλέφτες, λωποδύτες και διαρρήκτες. Τέτοια άγνοια κινδύνου;

Όποιος έχει περάσει έστω και έξω από ελληνικό πανεπιστήμιο γνωρίζει ότι οι εντάσεις, οι συγκρούσεις και η βία –με πολιτικά ή άλλα κίνητρα– δεν αποτελούν παρά έλασσον ζήτημα. Ανεξάρτητα από την άποψή του για το θεσμό του ασύλου καθαυτόν, ακόμη κι αν προτιμάει ένα πανεπιστήμιο όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι θα διοργανώνουν μόνο πάρτι και εκδρομές για ράφτινγκ αντί να μιλάνε για πολιτικά ζητήματα -για να μην έχουμε και ψευδαισθήσεις, πάντως, εγώ και στο Imperial και στο Birkbeck πολιτικές αφίσες είδα στους τοίχους-, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι δεν είναι αυτό που δεν επιτρέπει στο ελληνικό πανεπιστήμιο να ανοίξει τα φτερά του.

Γι’ αυτό και η προσπάθεια του συντηρητικού μπλοκ να εστιάσει τα βλέμματα στο ζήτημα του ασύλου δεν αποτελεί απλώς προσβολή της ακαδημαϊκής κοινότητας και υποτίμηση της νοημοσύνης όλων μας. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι, στο όνομα των ιδεοληψιών τους, καταδικάζουν την ελληνική κοινωνία να συνεχίσει να προσπερνά τις πραγματικές παθογένειες, νομίζοντας ότι αποτελούν αρετές. Κάτι που μάλλον βολεύει τόσο τους παλιούς όσους και τους νέους κυβερνώντες.

Advertisements
TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: