Μέχρι νεωτέρας

06/03/2010

Κράτος-κατσαπλιάς

Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση έχουν υποτίθεται στόχο την κάλυψη του ελλείμματος της χώρας με σεβασμό στις αρχές της ελεύθερης αγοράς. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν συζητιέται το ενδεχόμενο να αυξηθεί η φορολόγηση των επιχειρήσεων, να απαγορευτεί η εξαγωγή κεφαλαίων, να εμποδιστεί η διατήρησή τους στο εσωτερικό σε μη παραγωγικές δραστηριότητες, ή ακόμα και να απαγορευτούν οι απολύσεις, ώστε το δημοσιονομικό κόστος της ενίσχυσης των ανέργων και της στήριξης της κοινωνικής συνοχής να το αναλάβουν οι επιχειρηματίες και όχι το Δημόσιο. Όλα αυτά θεωρούνται εκτός πλαισίου και άρα εκτός συζήτησης. Την ίδια ώρα, όμως, οι ίδιες αρχές –της ελεύθερης αγοράς, της επιχειρηματικότητας, της εντιμότητας– καταστρατηγούνται βάναυσα από τη φιλοσοφία των κυβερνητικών αποφάσεων.

Το ελληνικό κράτος (όπως και κάθε εργοδότης) έχει δεσμευτεί υπογράφοντας την πρόσληψη των υπαλλήλων του ότι θα τους καταβάλλει μια συγκεκριμένη αμοιβή. Με ποια λογική δικαιούται άραγε να αποφασίσει μονομερώς (και μάλιστα διά νόμου) να μην δώσει ένα μέρος της; Θεωρείται θεμιτό άραγε να ζητήσεις από έναν εργολάβο να σου φτιάξει το σπίτι και όταν έρθει η ώρα να τον πληρώσεις να του πεις «σόρρυ μεγάλε, θα σου δώσω λιγότερα και άμα σ’ αρέσει»; Και αν ναι, γιατί δεν κάνει το ίδιο με τους κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που πρέπει να εξοφληθούν ή να αναχρηματοδοτηθούν; «Μας συγχωρείτε, αλλά αποφασίσαμε (διά νόμου) να σας καταβάλουμε μόνο το κεφάλαιο και όχι τους τόκους που είχαμε συμφωνήσει όταν σας πουλήσαμε το ομόλογο».

Η απάντηση είναι προφανής, όπως και η λαθροχειρία που επιχειρείται. Τα χρέη στην πραγματικότητα δεν είναι του ελληνικού λαού, αλλά του ελληνικού κράτους. Και είναι ευθύνη του κράτους να τα αποπληρώσει, σεβόμενο τις συμφωνίες που έχει κάνει και την ουσιαστική νομιμότητα. Όπως όταν ζητάει χρηματοδότηση από μια τράπεζα αναλαμβάνει να επιστρέψει το ποσό και μάλιστα με κάποιον τόκο, έτσι και όταν υποχρεώνει τους δημοσίους υπαλλήλους να του παραδώσουν μέρος της συμφωνημένης αμοιβής τους θα πρέπει τουλάχιστον να αναλαμβάνει την υποχρέωση να επιστρέψει κάποτε το ποσό, με τον ανάλογο τόκο. Γιατί και πάλι για δανεικά μιλάμε. Στο κάτω κάτω, με το φαντασμαγορικό Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ, σε τρία χρόνια το έλλειμμα θα έχει παταχθεί και έτσι όταν θα έρθει η ώρα να αποπληρωθεί το υποχρεωτικό αυτό δάνειο, θα είναι εφικτό. Εκτός αν ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν στην επιτυχία του σχεδίου τους…

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: