Μέχρι νεωτέρας

10/03/2010

Γαϊτανάκι

.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Φιλιώς Τσουκαλά, που αλίευσα από την «Αυγή».

Π.

Γαϊτανάκι

Δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Είμαι ελεύθερη επαγγελματίας. Οι υπηρεσίες που προσφέρω δεν θεωρούνται πρώτης ανάγκης για τους περισσότερους. Κάποιοι από τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω θα έχουν μείωση μισθού, κάποιοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και απειλούνται με απόλυση ή η θέση τους μετατρέπεται εκβιαστικά σε θέση μερικής απασχόλησης. Αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο στους ίδιους μπορεί να συμβαίνει στον σύντροφό τους, στους γονείς ή τα αδέρφια τους με αποτέλεσμα να καλούνται να τους στηρίξουν οικονομικά.

Με τη σειρά τους οι ίδιοι περιορίζουν το ποσό που καταβάλουν σε μένα. Με τη σειρά μου εγώ κοιτάζω ποια έξοδα μπορώ να περιορίσω. Έχω την πολυτέλεια να μπορώ να πληρώνω το στεγαστικό, την ασφάλιση και τη συνεχιζόμενη εκπαίδευσή μου. Σκέφτομαι λοιπόν να περιορίσω τα υπόλοιπα. Λένε στις εφημερίδες ότι ως τώρα πολύ καταναλώναμε και πρέπει να μπει ένα φρένο. Λέω κι εγώ ότι συμφωνώ. Δεν αγοράζω ρούχα, έχω αρκετά. Θα κατεβάζω από το διαδίκτυο μουσική και ταινίες, καφέ να πίνουμε καλύτερα σε σπίτια φίλων, φτάνει πια η κοροϊδία με τα 4,5 ευρώ. Φυσικά κάποια μαγαζιά θα κλείσουν. Το σινεμά της γειτονιάς, το κατάστημα ρούχων που δεν είναι πολυεθνική κλπ. Στην αρχή λέω «τι να κάνουμε;». μετά σκέφτομαι ότι για τους εργαζόμενους στις παραπάνω επιχειρήσεις τα 700 ευρώ που παίρνουν μπορεί να μην πηγαίνουν στο σινεμά, στα παπούτσια, στον φραπέ. Σε κάποιες περιπτώσεις πάνε στο νοίκι, στα αγγλικά ενός παιδιού, στους λογαριασμούς της οικογένειας που και αυτοί μεγαλώνουν, στο δικαίωμα εν τέλει να κάνει κανείς και λίγες διακοπές. Ξέρω άλλωστε ανθρώπους που δεν βγαίνουν ποτέ το βράδυ, που έχουν χρόνια να αγοράσουν ρούχο, που μόνο δουλεύουν και βλέπουν τηλεόραση για να τα βγάλουν πέρα.

Κάπως έτσι σφίγγοντας το ζωνάρι όλο και περισσότερο εμείς θα φτωχαίνουμε. Κι απ’ ότι έχω μάθει στον καπιταλισμό δεν φτωχαίνουμε ποτέ όλοι μαζί όπως και δεν πλουτίζουμε μαζί. Στο κάτω κάτω και πριν από λίγα χρόνια που η Ελλάδα ήταν πρότυπο ανάπτυξης, εγώ με συμβάσεις δούλευα και πληρωνόμουν κάθε έξι μήνες, οι φίλοι μου δούλευαν με την ώρα και χωρίς ένσημα, οι πελάτες μου πάλι σκοτώνονταν στη δουλειά για το βασικό μισθό και οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις της γειτονιάς μου ήταν εκεί όλη μέρα για να καλύψουν τις βασικές ανάγκες της οικογένειάς τους. Εμείς ότι ξοδέψουμε που δεν το έχουμε τοις μετρητοίς το χρωστάμε ήδη στις τράπεζες και θα το πληρώνουμε μια ζωή. Άλλο χρέος δεν έχουμε. Δεν πουλήσαμε εμείς τις κερδοφόρες δημόσιες υπηρεσίες στερώντας το κράτος από σημαντικά έσοδα, δεν ξετινάξαμε προϋπολογισμούς υπουργείων και δήμων όπως έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Νικήτας Κακλαμάνης, δεν κάναμε περιουσία από τον φόβο και τις ελπίδες των φτωχών, όπως η εκκλησία, δεν χρωστάμε τις εισφορές στο ΙΚΑ εκατοντάδων εργαζομένων όπως πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, δεν ρίξαμε μεγάλο μέρος του λαού στη φτώχια και την αγωνία όπως οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις και ο ΣΕΒ.

Άλλωστε και στη Γερμανία που όλα λειτουργούν ρολόι, που οι εργαζόμενοι δουλεύουν σκληρα και η οικονομία τους είναι ισχυρή έχουν επίσης τεράστια μείωση μισθών, και φυσικά πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, προκειμένου να διατηρηθούν ψηλά τα κέρδη των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Αρά, λέω, μάλλον μας κοροϊδεύουν. Δεν χρειάζεται να είσαι σαΐνι, ούτε ψημένος αριστερός για να το καταλάβεις. Χρειάζεται μόνο να έχεις ακόμα την ενέργεια και την αξιοπρέπεια να θυμώσεις αντί να φοβάσαι και λίγη επιμονή και φαντασία για να καταφέρεις να φτάσεις στην πανεργατική συγκέντρωση χωρίς συγκοινωνίες.

Advertisements
TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: