Μέχρι νεωτέρας

08/07/2010

Άλλος για τη βάρκα μας…

Με την ψήφιση του ασφαλιστικού, το ΠΑΣΟΚ δηλώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο το ρόλο που επιθυμεί να παίξει στα πολιτικά πράγματα. Αν για τα μέχρι σήμερα μέτρα μπορούσε να αρθρωθεί το επιχείρημα της «έκτακτης ανάγκης», προκειμένου να «βγάλουμε το μήνα», η αντιμεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος κινείται έξω από κάθε τέτοιο χρονοδιάγραμμα. Με το νέο πλαίσιο αποφασίζεται όχι μόνο ο περιορισμός των δαπανών των επόμενων χρόνων, αλλά ουσιαστικά η κατάργηση των συντάξεων για ένα πολύ μεγάλο μέρος των νεότερων εργαζομένων· συντάξεις που θα έπρεπε να καταβληθούν όχι αύριο, αλλά σε 20-30 χρόνια, όταν σύμφωνα με το ΠΑΣΟΚ θα έχουμε μια υγιή, εύρωστη και δυναμική οικονομία. Όλοι άλλωστε αντιλαμβανόμαστε ότι ένας σημερινός εργαζόμενος (σε εποχή κρίσης, με την ανεργία να καλπάζει και το φιλελεύθερο δόγμα να επιβάλλει την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και την εναλλαγή για σημαντικά διαστήματα της πλήρους απασχόλησης με περιόδους μερικής απασχόλησης, κατάρτισης και ανεργίας) είναι αδύνατο να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα ένσημα σε αυτή τη ζωή.

Η λαθροχειρία είναι για άλλη μια φορά κραυγαλέα και δηλώνει το πολιτικό στίγμα των εμπνευστών της: «Ας τα πάρουμε τώρα που μπορούμε, από αυτούς που θέλουμε». Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση προχωράει με εντατικούς ρυθμούς στο σχέδιο της για «αναδιαπραγμάτευση» των χρεών της με κοινωνικούς όρους. Την ώρα που καθιστά σαφές ότι επιθυμεί να σεβαστεί απολύτως τις υποχρεώσεις της απέναντι σε τράπεζες, πιστωτές και προμηθευτές (ασχέτως αν τελικά θα το πετύχει), δηλώνει έμπρακτα ότι δεν έχει την ίδια πρόθεση για όσους έχουν υπογράψει μαζί της συμβόλαιο να δουλεύουν με αντάλλαγμα έναν συγκεκριμένο μισθό και μια συγκεκριμένη σύνταξη. Στην περίπτωση αυτή οι όροι του παιχνιδιού μπορούν να αλλάξουν μονομερώς.

Με την κίνησή του, το ΠΑΣΟΚ περνάει μακροπρόθεσμα στην απέναντι όχθη και εγκαταλείπει το ρόλο του –στρεβλού έστω– υποστηρικτή των εργαζόμενων τάξεων, πάνω στον οποίο έχει δομήσει την εξουσία του. Κατά μία έννοια, καθώς εγκαταλείπει πλέον ακόμη και τα τελευταία προσχήματα ουδετερότητας (βλ. στάση για διαιτησία και για συλλογικές συμβάσεις), αφαιρεί ακόμη κι από τους συνδικαλιστές του (που ηγεμονεύουν τις τελευταίες δεκαετίες στο εργατικό κίνημα) τη νομιμοποίηση να μιλούν εξ ονόματος των εργαζομένων.

Φυσικά, η επικύρωση του γεγονότος αυτού οφείλει να γίνει στην πράξη, μέσα από την απόρριψη των σημερινών συνδικαλιστικών ηγεσιών, το επιχείρημα όμως είναι έγκυρο και καλεί την αριστερά όχι μόνο να επιδιώξει την ενίσχυση της δύναμής της, αλλά να διεκδικήσει μια στροφή προς τη βάση των σωματείων, προς τους ίδιους τους εργαζόμενους, προκειμένου να καλυφθεί το έλλειμμα νομιμοποίησης που έχουν οι εκπρόσωποί τους. Για να ξεπεραστούν τα όρια που έχει η δυναμική των σημερινών κινητοποιήσεων είναι αναγκαία μια καταλυτική αλλαγή, που θα δώσει φωνή στους χιλιάδες ανθρώπους που κατεβαίνουν στις απεργίες και λόγο συμμετοχής σε όσους σήμερα δεν το κάνουν.

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: