Μέχρι νεωτέρας

28/04/2011

Αποπυρηνικοποιημένη ζώνη

Το 1990 ο Ακίρα Κουροσάβα διηγήθηκε στην ταινία του «Όνειρα» μια προφητική ιστορία πυρηνικού ολέθρου. Το Φουτζιγιάμα εκρήγνυται και καταστρέφει ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Λίγο πριν το τέλος, μια μάνα με δύο μωρά στην αγκαλιά λέει όσα σίγουρα σκέφτονται πολλοί Ιάπωνες σήμερα: «Μας είπαν “τα πυρηνικά εργοστάσια είναι ασφαλή. Το ανθρώπινο λάθος είναι ο κίνδυνος, όχι το πυρηνικό εργοστάσιο. Κανένα ατύχημα, κανένας κίνδυνος.” Τι ψεύτες!». Ο συνομιλητής της, ένα κουστουμαρισμένο στέλεχος της πυρηνικής βιομηχανίας, στέκεται αποσβολωμένος, αναγνωρίζοντας τον παραλογισμό των πράξεών του, προτού αυτοκτονήσει.

Σήμερα που το εφιαλτικό αυτό σενάριο έχει γίνει πραγματικότητα, γίνεται κατανοητό ότι μεγαλύτερο πρόβλημα από τα ίδια τα πυρηνικά είναι η αλαζονεία της εξουσίας. Ακόμη και σε μια από τις πιο ισχυρές και ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης, οι φωνές όσων διαφωνούσαν απλώς αγνοούνταν. Το καμπανάκι που χτυπούσαν ακόμη και δημιουργοί του μεγέθους του Κουροσάβα δεν αρκούσε για να ξυπνήσει τους κυβερνώντες. Θεωρούσαν αδιανόητο να συμβεί πυρηνικό ατύχημα σε ιαπωνικό εργοστάσιο, μέχρι που αποδείχθηκε ότι ενίοτε συμβαίνουν και τα «αδιανόητα», παίρνοντας στο λαιμό τους δικαίους και αδίκους.

Η ίδια ιστορία γράφεται, με λιγότερο τραγικές συνέπειες βέβαια, παντού. Στα καθ’ ημάς, οι διαρκείς μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, η επικείμενη πώληση του Ελληνικού, η τετράμηνη εμπόλεμη ζώνη στην Κερατέα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η διάλυση της αγροτικής παραγωγής, τα ρουσφέτια, οι μίζες και το χάρισμα δισεκατομμυρίων δημόσιου πλούτου στον επιχειρηματικό κόσμο, αποτυπώνουν εκτός από συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές και μια εξαιρετική υπεροψία. Η εξουσία γνωρίζει πάντα καλύτερα από το λαό, και ο λαός ποτέ δεν είναι ικανός να αποφασίσει μόνος του για το μέλλον του.

Ακόμη και στη σημερινή, κρίσιμη κατάσταση, η πολιτική ελίτ αγνοεί κάθε διαφορετική φωνή, αποδίδοντάς τη σε μικροπολιτική λογική, σε άγνοια, σε λαϊκισμό, σε ανικανότητα. Τα κυβερνητικά στελέχη, για παράδειγμα, νομίζουν ότι τρώνε γιαούρτια επειδή τα καταδιώκουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι και όχι επειδή οι πολίτες (ανάμεσά τους πολλοί ψηφοφόροι τους που έχουν επωφεληθεί από τα ρουσφέτια που έκαναν επί 30 χρόνια, και άρα γνωρίζουν από πρώτο χέρι το ποιόν τους) τους θεωρούν δικαίως «ψεύτες» (όπως θα έλεγε και η «Μάνα» του Κουροσάβα) και κλέφτες (όπως έχει πολλάκις παραδεχτεί ο κ. Πάγκαλος). Αδυνατούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τα προβλήματα της χώρας και να πάνε σπίτι τους, αλλά αντίθετα θεωρούν ότι έχουν ιστορικό χρέος να τη σώσουν. Το γεγονός ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν με τις πράξεις τους κατέστρεφαν την Ελλάδα, κάποιοι έκαναν σωστή και νηφάλια –όπως αποδεικνύεται τώρα– κριτική, δεν τους πτοεί. Όπως τότε, έτσι και τώρα η μόνη αλήθεια που μπορεί να υπάρξει είναι η δική τους, αφού άλλωστε κατάγονται από «ευγενή γενιά».

Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και ότι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την πραγματικότητα. Ισχυρίζομαι όμως πως ενισχύονται και επιβιώνουν μέσω της αλαζονείας τους. Αυτή τους δίνει τη δύναμη να σπρώχνουν στον γκρεμό μια ολόκληρη κοινωνία, αυτή τους επιτρέπει να εισπράττουν μισθούς χιλιάδων ευρώ για τη διοίκηση μιας χρεοκοπημένης χώρας, αυτή τους κάνει κάθε μέρα πιο σκληρούς. Κάποιοι θα πουν ότι αποτελεί εγγενές χαρακτηριστικό κάθε εξουσίας, εγώ θα πω ότι εδώ που έχουμε φτάσει δεν έχουμε την πολυτέλεια να την ανεχόμαστε. Η δική μας πυρηνική καταστροφή δεν απέχει πολύ.

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: