Μέχρι νεωτέρας

14/09/2012

Μια νέα αρχή για τους δήμους

Σύμφωνα με τα πολιτικοδημοσιογραφικά κλισέ το φθινόπωρο προμηνύεται θερμό για το χώρο της αυτοδιοίκησης. Τα πράγματα έχουν ζορίσει πολύ και ακόμη και οι κυβερνητικοί δήμαρχοι αναγκάζονται να συμμετάσχουν σε κινητοποιήσεις. Ατυχώς όμως η κοινωνία τους γυρίζει την πλάτη, καταδεικνύοντας την απόσταση που πραγματικά έχει από αυτήν ο «πιο κοντινός θεσμός εξουσίας προς τους πολίτες».

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τους λόγους. Οι δήμαρχοι, ως σύνολο, για χρόνια υπηρέτησαν πιστά τα σχέδια των κυβερνήσεων για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Δημιούργησαν τα δικά τους πελατειακά δίκτυα, με στρατιές ανθρώπων που παρακαλούν για ολιγόμηνες συμβάσεις, πήραν και μοίρασαν μίζες, αξιοποίησαν στο έπακρο κάθε παραθυράκι αδιαφάνειας που τους πρόσφερε η κεντρική εξουσία. Στήριξαν με κάθε τρόπο το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ στις εκλογικές αναμετρήσεις, υποβάθμισαν τις δημοκρατικές λειτουργίες των δημοτικών συμβουλίων, απαξίωσαν κάθε συλλογική διαδικασία στις πόλεις τους, παραγόντισαν μέχρι αηδίας. Με τέτοιο συλλογικό βιογραφικό, είναι μάλλον υγιές που στις διαδηλώσεις τις οποίες οργανώνουν κατεβαίνουν μόνο οι άμεσα εξαρτημένοι από τους ίδιους υπάλληλοι…

Κι όμως, οι δήμοι δεν μπορεί να αφεθεί να χαθούν. Δεν γίνεται όμως και να σωθούν παραμένοντας στα χέρια αυτών που τους έφεραν ως εδώ, ούτε χωρίς να έρθουν τα πάνω κάτω στη λειτουργία τους. Η αριστερά λοιπόν οφείλει να χαράξει μια στρατηγική που θα αντιπαρατίθενται με την κυβέρνηση, θα αποδυναμώνουν τα ερείσματα των δυνάμεων του συστήματος και ταυτόχρονα θα χειραφετούν την τοπική κοινωνία. Υπό αυτό το πρίσμα κερδίζει όσκαρ έμπνευσης η απόφαση να μην ασκηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ καμία κριτική στο προεδρείο της ΚΕΔΕ κατά την πρόσφατη συνάντησή τους, ούτε να κατατεθεί ένα σχέδιο κινητοποιήσεων που να απαιτεί από τις δυνάμεις που εκφράζει να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους και να αναλάβουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Για παράδειγμα, τέτοιο ρόλο μπορούν να παίξουν η κινητοποίηση των πολιτών και η δημιουργία επιτροπών αγώνα (των οποίων τις αποφάσεις θα δεσμεύεται να ακολουθεί η δημοτική αρχή), ο εκδημοκρατισμός των οργάνων του δήμου, η εκλογή ανεξάρτητων διοικήσεων στους δημοτικούς φορείς (πολιτισμού, αθλητισμού, παιδικοί σταθμοί κλπ), η άρνηση υλοποίησης επιλεγμένων κυβερνητικών μέτρων (π.χ. άρνηση υλοποίησης του προγράμματος «Κοινωφελής εργασία», ή των επιβαλλόμενων συνεργασιών με ΜΚΟ), η στήριξη των τοπικών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης και ιδίως όσων έχουν αναπτυξιακό χαρακτήρα κ.α.

Σήμερα, οι δυνάμεις της αριστεράς βρίσκονται σε ένα μεταίχμιο: Παρακολουθούν τους δημοτικούς πολιτικούς του συστήματος να αξιοποιούν την ενδιάμεση θέση που κατέχουν στην πυραμίδα της εξουσίας προκειμένου να μεταθέσουν αλλού τις ευθύνες τους και οι ίδιοι να περάσουν απαρατήρητοι, μπας και διασωθούν, ενώ η κοινωνία παίρνει αποστάσεις από τους πάντες και τα πάντα. Παράλληλα, οι ίδιες εμφανίζονται κατακερματισμένες, εγκλωβισμένες στις ενδοαριστερές αντιπαραθέσεις. Ακόμη και τα δημοτικά σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κοινές συλλογικές διαδικασίες που να τους επιτρέπουν να κάνουν σοβαρές αναλύσεις αλλά και να συντονίσουν πραγματικά τα βήματά τους. Η ενοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δίνει μια καλή αφορμή για μια νέα αρχή. Αρκεί να υπάρχει η διάθεση να αλλάξουμε, πρώτα απ’ όλα, εμείς οι ίδιοι τις κακές πολιτικές μας συνήθειες.

Advertisements
TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: