Μέχρι νεωτέρας

18/06/2014

Λίγο άζαξ, βρε παιδιά…

Ο αγώνας των απολυμένων καθαριστριών, μέσα στα πολλά ζητήματα που έφερε στο προσκήνιο, ανέδειξε για μια ακόμη φορά το τραγικό ιδεολογικό αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί ο –μικρός έτσι κι αλλιώς– φιλελεύθερος χώρος στην Ελλάδα. Πολύ γρήγορα μετά το μνημόνιο, και ιδίως όταν άρχισε η άνοδος της αριστεράς, οι πιο προβεβλημένοι εκπρόσωποί του στην πολιτική και τη δημοσιογραφία προχώρησαν σε άτακτη στροφή προς τα δεξιά, όχι μόνο εγκαταλείποντας τις κοινωνικές αξίες που μέχρι τότε πρέσβευαν, αλλά και προπαγανδίζοντας ακριβώς την ανάγκη κατάλυσής τους.

Η δημοκρατία, ο ορθός λόγος, οι ίσες ευκαιρίες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αντιπαράθεση με τη δημαγωγία έγιναν –στην καλύτερη περίπτωση– δευτερεύοντα ζητήματα που μπορούν να θυσιαστούν για να διασωθεί ένα χρεοκοπημένο οικονομικό σύστημα και οι ελίτ που σιτίζονται από αυτό. Έγιναν όπλο που ανασύρεται όποτε βολεύει για να χτυπηθεί ο αντίπαλος και κρύβεται όταν δεν συμφέρει. Το αδιέξοδο εντείνεται διαρκώς καθώς τη θέση όσων εγκατέλειψαν τις επάλξεις δεν φαίνεται να παίρνουν άλλοι. Είναι αλήθεια βέβαια ότι ο φιλελεύθερος χώρος δεν είχε ποτέ μεγάλο βάθος στην Ελλάδα, σήμερα όμως κινδυνεύει να μετατραπεί σε καρικατούρα του εαυτού του.

Πού κολλάνε οι καθαρίστριες σε όλα αυτά; Μα ακριβώς στην αδυναμία των φιλελεύθερων να υπερβούν το συνδικαλιστικό και επιμέρους κομμάτι της αντιπαράθεσης και να μιλήσουν –από τη δική τους οπτική προφανώς– για την ουσία του ζητήματος. Αντ’ αυτού, μπλογκ του συρμού και αρθρογράφοι πάλαι ποτέ σοβαρών εφημερίδων αναμασούν τα νον πέιπερ του Μαξίμου και εστιάζουν αποκλειστικά στο αν οι καθαρίστριες παίρνουν 380, 700 ή… 4000 ευρώ, αν μπήκαν με μέσο ή όχι, αν είναι υπεράριθμες ή όχι. Και τα πλήθη αλαλάζουν…

Κι όμως, όση αξία και να έχουν αυτά τα ζητήματα, απλώς βοηθάνε να κρυφτεί το κύριο ερώτημα. Γιατί φυσικά το ζήτημα δεν είναι ειδικά οι καθαρίστριες, αλλά και οι σχολικοί φύλακες, οι υπάλληλοι των πανεπιστημίων, οι εκπαιδευτικοί και τόσοι άλλοι. Με άλλα λόγια το ζήτημα είναι ο χαρακτήρας του δημόσιου τομέα και οι συνθήκες εργασίας. Και θα ήταν ευχής έργο αν με αυτή την αφορμή άνθρωποι που θεωρούν πως η ελεύθερη αγορά μπορεί να παράγει κοινωνική δικαιοσύνη άνοιγαν, μετά από πολύ καιρό απραξίας, αυτόν τον προβληματισμό. Πρέπει δημόσιοι υπάλληλοι να είναι μόνο όσοι χειρίζονται δημόσιες υποθέσεις και όχι το υποστηρικτικό προσωπικό; Είναι καλό να δουλεύουν στον ίδιο φυσικό χώρο, δίπλα δίπλα, άνθρωποι με διαφορετικά καθεστώτα; Πρέπει η εξουσία να εξηγεί το λόγο που μια δουλειά η οποία σήμερα γίνεται με κάποιο τρόπο πρέπει να αλλάξει; Και είναι άραγε κάθε λόγος θεμιτός (όπως, ας πούμε, το να περιοριστούν τα εργασιακά δικαιώματα μιας κατηγορίας εργαζομένων); Και τελικά, το τι δημόσιο τομέα θέλουμε και το πώς μεταβαίνουμε σε αυτόν πρέπει να είναι αποτέλεσμα απόφασης του ελληνικού λαού ή μπορεί να αποτελεί επιλογή κλειστών επιτελείων που προωθείται διά της σαλαμοποίησης;

Η αριστερά πιθανώς δεν απαντάει σε όλα αυτά τα ζητήματα με τον τρόπο που θα άρεσε σε έναν συνεπή φιλελεύθερος, σίγουρα όμως αποτελεί τον μόνο πολιτικό χώρο που θα ήθελε σήμερα να συζητάμε νηφάλια για τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην ελληνική κοινωνία. Αντ’ αυτού πιέζεται καθημερινά από τους υποστηρικτές του συστήματος να τους ακολουθήσει στον δικό τους ιδεολογικό εκφυλισμό και να κάνει πολιτική με συνθήματα και χοντροκομμένες αναλύσεις. Οι εναπομείναντες φιλελεύθεροι έχουν κάτι να προσφέρουν σε αυτή τη μάχη;

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: