Μέχρι νεωτέρας

04/11/2014

Από τη Σουηδία με αγάπη

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 11:20
Tags: , ,

Στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη η ζωή συνεχίζεται. Που θα πει ότι οι συγκρούσεις στους δρόμους της Ιερουσαλήμ καλά κρατούν, ότι άμαχοι -ακόμα και μικρά παιδιά- χάνουν τη ζωή τους και βέβαια ότι η Γάζα μετράει τις πληγές της από την πρόσφατη εισβολή. Σε αυτή τη συγκυρία η Σουηδία πήρε την περασμένη Πέμπτη (30 Οκτωβρίου) μια τολμηρή απόφαση: να αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος.

Η κίνηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η σκανδιναβική χώρα δεν έχει κάποια ειδική ιστορική σχέση με την περιοχή, συγκαταλέγεται στις πιο ανεπτυγμένες του κόσμου, δεν ανήκει στους συνήθεις υπόπτους για αντισημιτισμό και έχει αυξημένο βάρος σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Και γι’ αυτό ακριβώς μπορεί να αποδειχτεί σημείο καμπής στο πώς ο δυτικός κόσμος παρεμβαίνει στο παλαιστινιακό ζήτημα, κάτι που καταλαβαίνει και το ίδιο το Ισραήλ (εξ ου και οι μειωτικές δηλώσεις του περί απλοϊκής πολιτικής που θυμίζει τα έπιπλα της σουηδικής εταιρείας ΙΚΕΑ).

Η απόφαση της σουηδικής κυβέρνησης -αμέσως μετά την εκλογή της σημειωτέον- δεν οφείλεται σε παραξενιά ή εθνική ιδιαιτερότητα. Αντίθετα, συνιστά απόκριση σε κάτι που αποτελεί πλέον ευρεία συνείδηση μεταξύ των πολιτών (της): ότι, αν συνεχίσουμε έτσι, το Παλαιστινιακό δεν θα οδηγηθεί ποτέ σε λύση και ότι, επιτέλους, κάτι πρέπει να γίνει. Γιατί, όσο και αν αναγνωρίζει κανείς τον φόβο ή και την απειλή που βιώνει το Ισραήλ από τους γείτονές του (πάντως δεν είναι η μοναδική χώρα με εχθρικές σχέσεις), δεν είναι δυνατόν να δεχτεί ότι η μετατροπή της Παλαιστίνης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μπορεί να αποτελεί αποδεκτή επιλογή.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η απόφαση των Σουηδών αποτελεί μια σαφή επιλογή να καταδειχτεί το Ισραήλ ως κύριος υπεύθυνος για την αποτυχία των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, να ειπωθεί δηλαδή ανοιχτά, σε επίπεδο διεθνούς διπλωματίας, το «αδιανόητο». Γιατί πραγματικά, για να υπάρχουν πιθανότητες επίλυσης του Παλαιστινιακού, πρέπει να ακυρωθεί η συστηματική προσπάθεια του Ισραήλ να διαιωνίσει το υπάρχον στάτους κβο (την ώρα που ισχυρίζεται ότι επιθυμεί την αλλαγή του), να αποδυναμώνει κάθε φωνή στο εσωτερικό του που μιλά για ειρήνη και συμφιλίωση, να δυναμιτίζει (πολιτικά και κυριολεκτικά) οτιδήποτε ξεκολλάει τα πράγματα από το τέλμα. Και παράλληλα να πάψει να αντλεί αυτόματα νομιμοποίηση η πολιτική αυτή του ισραηλινού κράτους από το Ολοκαύτωμα και τον διαρκή αγώνα ενάντια στον αντισημιτισμό.

Δύσκολα πράγματα, που για να γίνουν χρειάζονται διεθνείς πρωτοβουλίες οι οποίες να συμβάλλουν στην αλλαγή συσχετισμών τόσο στο Ισραήλ όσο και στην παλαιστινιακή πλευρά, καθώς, ακόμη κι αν αρθούν τα πρώτα εμπόδια, η ουσιαστική διαπραγμάτευση δεν μπορεί παρά να κινηθεί στην κόψη του ξυραφιού.

Από κάπου όμως πρέπει να ξεκινήσει κανείς και η Σουηδία, μέλος της Ε.Ε., τόλμησε να δείξει έναν δρόμο. Αν αυτός αποδειχτεί μοναχικός, θα έχει χαθεί μια ακόμη ευκαιρία για το Παλαιστινιακό, κάτι που θα μεταφραστεί σε διευρυμένο απαρτχάιντ, ενισχυμένο αντισημιτισμό, περισσότερους νεκρούς. Η Ευρώπη αλλά και η χώρα μας ξεχωριστά δεν έχουν δικαιολογία να σφυρίζουν αδιάφορα. Και τα ελληνικά κόμματα, που όλα λίγο πολύ μιλάνε για την ανάγκη μιας εξωτερικής πολιτικής βασισμένης σε αρχές και αξίες, οφείλουν πια να πάρουν θέση όχι επί του χαρακτήρα της λύσης που προκρίνουν, αλλά επί του σουηδικού οδικού χάρτη για να προσεγγιστεί αυτή…

Advertisements
TrackBack URI

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: