Μέχρι νεωτέρας

23/12/2014

Τι βλάπτει το πολίτευμα;

Τις τελευταίες δυο βδομάδες όσοι υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει το έργο της βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη με βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο εκφυλιστική για το πολίτευμα είναι η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ και των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης να προκαλέσουν εκλογές μη ψηφίζοντας πρόεδρο της δημοκρατίας.

Στην προσπάθειά τους να πείσουν επικαλούνται δύο αντιφατικά επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι η θέση του προέδρου έχει τεράστιο συμβολισμό, ο οποίος πλήττεται από τα μικροπολιτικά παιχνίδια της αντιπολίτευσης. Το δεύτερο, ότι πρόκειται για έναν ιδιότυπο, διακοσμητικό θεσμό, η αποτυχία εκλογής του οποίου δεν θα έπρεπε να διαλύει τη βουλή (και άρα χρειάζεται συνταγματική αλλαγή). Είναι προφανές βέβαια ότι και τα δύο μαζί δεν γίνονται: είτε πρόκειται για δευτερεύοντα θεσμό –οπότε δεν πλήττεται το πολίτευμα με την άρνηση ψήφισης– είτε πρόκειται για κορυφαίο, οπότε ορθώς οποιαδήποτε εμπλοκή στην ανάδειξή του οδηγεί σε εθνικές εκλογές, κάτι που προφανώς δεν πλήττει το πολίτευμα, αλλά το προστατεύει.

Κι όμως, μέσα στις αντιφάσεις τους οι πολιτικάντηδες πέτυχαν αυτή τη φορά διάνα. Όντως η ελληνική δημοκρατία θίγεται, από εντελώς άλλη πλευρά όμως. Γιατί βέβαια μπορεί ο πρόεδρος να μην έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες, αξιοποιώντας το κύρος του όμως οφείλει να μαζεύει τα λουριά ξεσαλωμένων κυβερνήσεων και να λειτουργεί με γνώμονα την υπεράσπιση του δημοκρατικού πλαισίου, ενώνοντας έτσι τον λαό τουλάχιστον σε αυτή τη βασική συμφωνία. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια η απαξίωση των δημοκρατικών λειτουργιών από μια κυβέρνηση που εκδίδει σωρηδόν πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, αθροίζει τις υπογραφές των βουλευτών που ζητούν δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ όπως τη βολεύει και νομοθετεί ασυλία για αυτούς που αναλαμβάνουν τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν βρήκε ούτε μια φορά αντίσταση από τον κ. Παπούλια. Έχει σκοπό άραγε ο κ. Δήμας να αποκαταστήσει το κύρος της προεδρίας της δημοκρατίας; Αν ναι, κρατάει το μυστικό για τον εαυτό του, σε μια στιγμή που αυτό ακριβώς είναι που θα μπορούσε να ενώσει γύρω του ταλαντευόμενους βουλευτές και να δώσει κάποιο νόημα στην υποψηφιότητά του.

Κι αν τα παραπάνω παραδείγματα φαντάζουν στους δύο άντρες πολύ «πολιτικά», σαν δηλαδή ο πρόεδρος της δημοκρατίας να μπαίνει ανεπίτρεπτα στα χωράφια της κυβέρνησης, θα μπορούσαν να έχουν παρέμβει σε κάτι που ούτε ο πιο κακοπροαίρετος δεν θα έλεγε ότι βρίσκεται εκτός του τομέα ευθύνη τους: τις παρεμβάσεις Γιούνκερ, Σόιμπλε και λοιπών. Γιατί βέβαια, ποιος άλλος από τον θεματοφύλακα του πολιτεύματος θα όφειλε να ξεκαθαρίσει -όχι με μια απλή δήλωση, αλλά και μέσω τις διπλωματικής οδού- ότι είναι ανεπίτρεπτο ο γερμανός υπουργός να νουθετεί τον ελληνικό λαό ως προς το τι θα πρέπει να ψηφίσει; Ποιος άλλος από τον υποψήφιο για την προεδρία θα όφειλε να καταστήσει σαφές ότι απαιτεί από τον πρόεδρο της Κομισιόν να συνεργαστεί ομαλά με την επόμενη κυβέρνηση της χώρας, είτε αυτή του αρέσει είτε όχι;

Η επιλογή και των δυο τους να σιωπήσουν την ώρα που διεθνείς αξιωματούχοι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν προτεκτοράτο και επιδιώκουν να υπαγορεύσουν στον λαό την ψήφο του έχει καταφέρει βαρύ πλήγμα στο κύρος του προεδρικού θεσμού. Ο επόμενος πρόεδρος, όποιος ή όποια κι αν είναι, έχει πολλή δουλειά για να αλλάξει την εικόνα…

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: