Μέχρι νεωτέρας

22/04/2015

Η κρυφή επιθυμία για επιστροφή σε μέτρα λιτότητας

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο παρόν blog.

 

του Παναγιώτη Πάντου, επικεφαλής της δημοτικής κίνησης ΣΤΡΟΦΗ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Η απόφαση της κυβέρνησης να αξιοποιήσει τα μη χρησιμοποιούμενα χρήματα των δήμων και των φορέων του δημοσίου για να στηρίξει τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές της χώρας προκάλεσε μεγάλες, αλλά υποκριτικές, αντιδράσεις από δημάρχους και περιφερειάρχες που –με δεδομένη την πολιτική τους διαδρομή και το καταστροφικό τους έργο– θα έπρεπε τουλάχιστον να είναι σεμνότεροι.

Για άλλη μια φορά οι δήμαρχοι και οι περιφερειάρχες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ελέγχουν τα δευτεροβάθμια όργανα της αυτοδιοίκησης, επιλέγουν να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα αντί να μιλήσουν ανοιχτά και ειλικρινά. Επιλέγουν να βάλουν στην πρώτη γραμμή την κομματική τους ταυτότητα (αυτή που ισχυρίζονταν ότι δεν είχαν πριν τις εκλογές) αντί για το συμφέρον της αυτοδιοίκησης και της χώρας.

Γιατί φυσικά το ζήτημα δεν είναι η διαδικασία, το ότι δηλαδή η κυβέρνηση έφερε το ζήτημα με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, όπως προσπαθούν να ισχυριστούν. Αυτός ήταν ο μόνος προβλεπόμενος συνταγματικά τρόπος προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη κατάσταση. Αντίθετα με το παρελθόν, όταν μέσω των ΠΝΠ η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου επιδίωκε να κρύψει ότι δεν είχε πλειοψηφία στη Βουλή, η σημερινή κυβέρνηση φέρνει προς συζήτηση σήμερα κιόλας το θέμα.

Δεν τους έπιασε επίσης κανένας δημοκρατικός πόνος για μη καταφυγή σε έκτακτα μέτρα, από θέση αρχής. Είναι οι ίδιοι που έχουν κάνει κουρελόχαρτο στους δήμους και τις περιφέρειές τους κάθε διαδικασία διαφάνειας, συμμετοχής των πολιτών και σεβασμού του δημόσιου χρήματος για μικρά και μεγάλα έργα· οι ίδιοι που έχουν στήσει μηχανισμούς πελατειακών σχέσεων και ρουσφετολογικών προσλήψεων· οι ίδιοι που κράταγαν χαμηλό προφίλ όταν οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκοβαν τους πόρους των δήμων τους και απέλυαν το προσωπικό τους· οι ίδιοι που δεν ξεσηκώνονταν όταν οι κυβερνήσεις κούρευαν παρανόμως τα αποθεματικά των φορέων του δημοσίου.

Δεν φοβούνται επίσης μήπως δεν έχουν να πληρώσουν τους μισθούς του προσωπικού τους, αφού τα χρήματα για τον σκοπό αυτό παραμένουν στη διάθεσή τους.

Άλλοι είναι οι λόγοι, και είναι εμφανείς αν σκεφτεί κανείς την ουσία των πραγμάτων:

  1. Προφανώς, τα πράγματα είναι σοβαρά και δύσκολα. Η χώρα έχει πρόβλημα ρευστότητας όχι γιατί έχει μια σπάταλη κυβέρνηση σήμερα, αλλά γιατί οι διεθνείς πιστωτές έχουν σταματήσει να αναχρηματοδοτούν τα δάνειά της ήδη από το προηγούμενο καλοκαίρι, με τις ευλογίες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στόχος τους να αναγκαστεί η κυβέρνηση να λάβει υφεσιακά μέτρα λιτότητας, προδίδοντας τις αποφάσεις του ελληνικού λαού.
  2. Το πρόβλημα αυτό μπορεί να απαντηθεί με τρεις μόνο τρόπους, και επ’ αυτών θα πρέπει να τοποθετηθούν οι ΚΕΔΕ/ΕΝΠΕ και τα δημοτικά συμβούλια της χώρας:

α) Να μην ξοδέψει η Ελλάδα άλλα χρήματα για να στηρίξει τη διαπραγμάτευση. Να προχωρήσει σε έξοδο από το ευρώ διακόπτοντας τώρα τις πληρωμές προς τους πιστωτές. Σεβαστή και συνεπής άποψη, αλλά μειοψηφική.

β) Να συνεχίσει η Ελλάδα τη διαπραγμάτευση χρησιμοποιώντας ΟΛΕΣ τις δυνάμεις και τους πόρους της για να πετύχει ένα αποτέλεσμα που θα επιτρέπει να συνεχίσει εντός ευρώ, αλλά χωρίς να λάβει νέα υφεσιακά μέτρα.

γ) Να μείνει η Ελλάδα εντός ευρώ, αλλά να πάει στη διαπραγμάτευση χωρίς να χρησιμοποιήσει όλους τους πόρους της, αποδεχόμενη ουσιαστικά την επιβολή υφεσιακών μέτρων (μαζικές απολύσεις, μειώσεις συντάξεων κ.λπ.).

Η κυβέρνηση και οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς επιλέγουμε την δεύτερη λύση, γιατί αυτή έχει δυνατότητες επιτυχίας και είναι σύμφωνη με την πρόσφατη απόφαση του ελληνικού λαού.

  1. Είναι θεμιτό ο οποιοσδήποτε να έχει διαφορετική άποψη, πρέπει όμως να την πει ανοιχτά· ιδίως οι υποστηρικτές της τρίτης άποψης, που επιδιώκουν ψηφίσματα και αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων και άλλων συλλογικών οργάνων απαιτώντας από την κυβέρνηση να μη χρησιμοποιήσει τα ταμειακά τους διαθέσιμα, χωρίς όμως να λένε ότι στην πραγματικότητα προκρίνουν τη λήψη νέων υφεσιακών μέτρων λιτότητας που θα βαρύνουν τον ελληνικό λαό και ιδίως τους φτωχότερους πολίτες (για τους οποίους υποτίθεται ότι κόπτονται). Γιατί αυτό είναι το πραγματικό κίνητρό τους.

 

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν βέβαια ότι η αυτοδιοίκηση πρέπει να σωπάσει. Η ΚΕΔΕ και η ΕΝΠΕ αντί να υπονομεύουν τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές υλοποιώντας μια κομματική, μνημονιακή ατζέντα, θα συνεισέφεραν πραγματικά (και θα κέρδιζαν κάτι από το κύρος που έχουν χάσει όλα αυτά τα χρόνια) αν επεξεργάζονταν και διεκδικούσαν μέτρα που θα διεύρυναν τη δημοκρατία. Αν είχαν να προτείνουν συγκεκριμένες επιπλέον δεσμεύσεις από την κυβέρνηση ώστε τα χρήματα που πιθανόν να δανειστεί να είναι αναγνωρισμένα και να επιστραφούν στο ακέραιο. Και αν πίεζαν ώστε η τελική συμφωνία που θα προκύψει το καλοκαίρι, και για τη διαπραγμάτευση της οποίας έχουν κληθεί να βάλουν πλάτη οι πάντες, να εγκριθεί και πάλι από τους πάντες, μέσω καθολικού δημοψηφίσματος.

Στις σημερινές συνθήκες η αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να είναι ένας φορέας ενδυνάμωσης των πολιτών και, ιδίως με μια αριστερή κυβέρνηση στην εξουσία, να διεκδικεί και να κερδίζει τη συμμετοχή τους στις μικρές και μεγάλες αποφάσεις που τους αφορούν. Δυστυχώς όμως όλο και περισσότερο η ΚΕΔΕ και η ΕΝΠΕ μετατρέπονται σε κομματικά μαγαζάκια του απαξιωμένου και εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος που έριξε τη χώρα στον γκρεμό. Ο αναπροσανατολισμός της αυτοδιοίκησης προκειμένου να συναντηθεί με τις προτεραιότητες και τις πολιτικές επιθυμίες των πολιτών παραμένει ζητούμενο.

Advertisements

1 σχόλιο


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: