Μέχρι νεωτέρας

24/06/2015

Nα ανταποδώσουμε το δώρο

Απ’ ό,τι φαίνεται βρισκόμαστε στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων. Έχει ήδη προεξοφληθεί πως το αποτέλεσμα δεν θα είναι το επιθυμητό. Είτε η Ελλάδα θα αποδεχτεί μια συμφωνία με πολλά νέα μέτρα και κάποιες αναπτυξιακές ενέσεις (ασαφείς για την ώρα), είτε θα βρεθεί εκτός ευρώ, σε μια παρατεινόμενη κατάσταση οικονομικής ασφυξίας που θα εμποδίζει κάθε αναπτυξιακή προοπτική (μας το θυμίζει άλλωστε εύστοχα καθημερινά το ΚΚΕ: λύση δεν υπάρχει ούτε εντός ούτε εκτός ευρώ). Ποια πρέπει να είναι η στάση μας, ατομικά και συλλογικά, αναρωτιούνται όλοι.

Έχουν ήδη ειπωθεί πολλά και σοβαρά πράγματα γι’ αυτό (κρατάω ιδιαίτερα τα άρθρα του Α. Καρίτζη και του Χρ. Λάσκου) τα οποία λίγο πολύ κατατείνουν στο εξής: Όταν καμιά εναλλακτική δεν είναι δελεαστική, το κριτήριο επιλογής είναι ποια αφήνει ανοιχτούς δρόμους για το αύριο. Κι αυτό δεν σημαίνει μόνο λογιστική ανάλυση των μέτρων, αλλά κυρίως εξέταση της κοινωνικής προοπτικής που μπορεί να επωαστεί στις νέες συνθήκες. Γι’ αυτό και επισημαίνεται ότι το μείζον είναι η πολιτική αξιοπρέπεια του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με τη σειρά της μπορεί να κρατήσει ζωντανή την επιθυμία αλλαγής που γεννήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και να μην τη ματαιώσει, οδηγώντας σε έναν νέο κύκλο κυνισμού και συντηρητικότητας.

Παραμένει παρ’ όλα αυτά μια αμηχανία, σαν να λείπει ένα κομμάτι από το παζλ. Κι αυτό γιατί η συζήτηση έχει εν πολλοίς εγκλωβιστεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Όποια άποψη κι αν έχει κανείς, η προσπάθεια είναι να κυριαρχήσει εντός του κόμματος. Ο «αντίπαλος» είναι εντός των πυλών. Από αυτή τη σκοπιά λίγες διαφορές υπάρχουν με την επιχειρηματολογία των υπόλοιπων κομμάτων. Όλοι επιθυμούν να κρατήσουν την απόφαση στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος, έστω και μετά το χακάρισμά του από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το άγχος είναι αν θα πείσουν οι δανειστές τον Τσίπρα να συμφωνήσει, αν αυτός θα πείσει τους βουλευτές του ή, στην άλλη πλευρά, αν την τελική απόφαση θα την πάρει η κυβέρνηση ή η κεντρική επιτροπή. Το μέλημα θα έπρεπε να είναι να πείσουν τον ελληνικό λαό.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι κανείς δεν μιλάει για κάτι τέτοιο· ούτε τα παλιά κόμματα, ούτε οι φιλελεύθεροι του Ποταμιού, ούτε η αριστερά, ούτε καν οι πράσινοι. Όλοι έχουν αποδεχτεί πως η καταφυγή στη βούληση των πολιτών αποτελεί υπεκφυγή, ατύχημα, ήττα, αδιέξοδο. Αριστεροί και δεξιοί καλούν βέβαια τον λαό να βγει στους δρόμους, του επιφυλάσσουν όμως ρόλο κομπάρσου. Οφείλει να διαλέξει στρατόπεδο ώστε κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού να πάρουν τις τελικές αποφάσεις. Ίσως γι’ αυτό η πλειονότητα παραμένει στον καναπέ της. Ανάμεσα στις διάφορες μορφές ανάθεσης, διαλέγει την πιο άνετη…

Ας θυμηθούμε όμως κάποια πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελεί έκφραση της παραδοσιακής αριστεράς, αλλά ταυτόχρονα ωσμώθηκε και εξέφρασε τα νέα διεθνή κινηματικά ρεύματα του 2000. Άλλαξε από αυτά και όταν ήρθε η κρίση έγινε η φωνή των εξεγερμένων στις πλατείες της χώρας. Όχι τόσο γιατί τα έλεγε καλύτερα από τους υπόλοιπους ή γιατί ήταν οργανωτικά επαρκέστερος, αλλά γιατί συμμεριζόταν το βασικό τους αίτημα: περισσότερη δημοκρατία, συμμετοχή, συναπόφαση. Όσο ασαφή κι αν ήταν αυτά τα προτάγματα και για τις δύο πλευρές, η σύνδεση ήταν υπαρκτή, ειλικρινής και ικανή να του αποδώσει πρωταγωνιστικό πολιτικό ρόλο.

Οι άνθρωποι που βγήκαν στις πλατείες, που έσπασαν στεγανά, που επιθύμησαν «κάτι» διαφορετικό, έδωσαν ένα δώρο στον ΣΥΡΙΖΑ. Την εμπιστοσύνη να διαπραγματευτεί, να κυβερνήσει, αλλά και να χαράξει μια στρατηγική που θα περιλαμβάνει την επιθυμία τους να βρίσκονται στο προσκήνιο. Σήμερα, που ολοκληρώνεται ένας πρώτος κύκλος, είναι η σωστή στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ να ανταποδώσει το δώρο. Αγνοώντας αυτούς που συστηματικά απαξιώνουν τη δημοκρατία και ξεπερνώντας τα φοβικά αντανακλαστικά του, να δώσει, με ένα δημοψήφισμα, στους πολίτες την πιο σημαντική εξουσία που έχει στα χέρια του και να δουλέψει με τις προοπτικές που η στάση τους θα δημιουργήσει. Να πει ότι πλέον σ’ αυτή τη χώρα ποτέ οι μεγάλες αποφάσεις για τον λαό δεν θα λαμβάνονται χωρίς αυτόν.

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: