Μέχρι νεωτέρας

02/07/2015

Βιώσιμο χρέος και συνθηκολόγηση

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο παρόν blog

Ξέρετε ότι κάτι που με ενδιαφέρει πάντα είναι το συζητάμε με επιχειρήματα που να τα έχουμε βασανίσει λίγο και να μην καταφεύγουμε σε λαθροχειρίες. Αφορμή για το σημείωμα αυτό είναι το σημερινό κύριο άρθρο της «Καθημερινής» (αγαπημένη μου, ακριβώς γιατί λόγω του κύρους της έχει συμβάλει δυσανάλογα πολύ τα τελευταία χρόνια στο να απομακρυνθούμε από τον παραπάνω στόχο), το οποίο χοντρικά λέει πως αφού τώρα θα αναγκαστούμε να συμφωνήσουμε σε ένα νέο μνημόνιο, θα έπρεπε η κυβέρνηση να το είχε υπογράψει τον Φεβρουάριο, με κάπως καλύτερους όρους. Ο λόγος που δεν το έκανε, εκτιμά, ήταν η συνειδητή επιλογή να προκαλέσει ρήξη με την ΕΕ.

Αφήνω στην άκρη το ότι δεν μπορείς να κρίνεις επιλογές του παρελθόντος με γνώσεις που απέκτησες εκ των υστέρων (εκτός αν η εκτίμηση της «Κ» ήταν από τον Φεβρουάριο ότι εκείνη ήταν η καλύτερη συμφωνία που θα μπορούσε να επιτευχθεί και δεν υπήρχαν περιθώρια ουσιαστικής βελτίωσης) και τα λογικά άλματα στην προσπάθεια ερμηνείας των επιλογών της κυβέρνησης (διακινούνται άλλωστε καμιά δεκαριά εναλλακτικά σενάρια για το τι συνέβη όλους αυτούς τους μήνες, οπότε σίγουρα η άποψη της «Κ» δεν είναι ούτε προφανής ούτε αυταπόδεικτη όπως υπονοεί).

Θα προσπαθήσω να σταθώ στα πραγματικά γεγονότα, όπως τουλάχιστον τα γνωρίζουμε, θεωρώντας ότι με βάση αυτά θα πρέπει κανείς να τοποθετηθεί στο δημοψήφισμα:

  1. Η κυβέρνηση εκλέχτηκε για να διαπραγματευτεί και όχι για να μην το κάνει.
  2. Εξαρχής έθεσε ως βασικό της στόχο να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του χρέους και να μη ληφθούν υφεσιακά μέτρα.  Σύντομα φάνηκε μάλιστα ότι υποτάσσει τον δεύτερο στόχο στον πρώτο.
  3. Δεν υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο (παρά μόνο με την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων για πάρα πολλά χρόνια, κάτι αδύνατο).
  4. Σε καμία φάση από την πλευρά των δανειστών δεν κατατέθηκε πρόταση για αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να γίνει βιώσιμο (μια ευκαιρία που θα αναμέναμε να αρπάξει η κυβέρνηση αφού αυτός ήταν ο διακηρυγμένος στόχος της).

Στο δημοψήφισμα της Κυριακής λοιπόν καλούμαστε να κάνουμε μια επιλογή:

  • Το «Ναι» οδηγεί σε μια συμφωνία που θα διατηρεί το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
  • Το «Όχι» διεκδικεί μια συμφωνία που θα κάνει το χρέος βιώσιμο, με το ρίσκο –αν η άλλη πλευρά το επιλέξει– να οδηγηθεί η χώρα σε μια άτακτη έξοδο από το ευρώ, επίσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κάθε επιλογή είναι θεμιτή (η δική μου, το ξέρετε, είναι το «Όχι», που αφήνει ελπίδα και προοπτική), καθώς βεβαιότητες δεν υπάρχουν για τίποτα. Αυτό που δεν είναι θεμιτό είναι να καταγγέλλεις την κυβέρνηση επειδή δεν συνθηκολόγησε από τον Φεβρουάριο. Γιατί βέβαια αν θέλεις να συνθηκολογήσεις, δεν στέλνεις τον στρατό σου στα σύνορα…

Advertisements
TrackBack URI

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: