Μέχρι νεωτέρας

08/01/2013

Το ακροδεξιό μήνυμα και το αντιφασιστικό μέσο

Η κοινωνική ενδυνάμωση των νεοναζί βρίσκεται εδώ και καιρό στο επίκεντρο των πολιτικών αναλύσεων αλλά και των κοινωνικών πρωτοβουλιών σε γειτονιές, συλλόγους, συνδικάτα και κόμματα. Λίγο πολύ, μάλιστα, είναι κοινός τόπος ότι ο εκφασισμός μπορεί κοινοβουλευτικά να εκφράζεται από τη Χρυσή Αυγή, αποτελεί όμως μια ευρύτερη τάση που απλώνεται σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά ο προβληματισμός που έχει αναπτυχθεί εστιάζει κατά κύριο λόγο στην οικονομική διάσταση του φαινομένου (δηλαδή στο ρόλο της κρίσης και του συνακόλουθου κρατικού αυταρχισμού) και σχεδόν καθόλου στο πολιτισμικό υπόβαθρο που αποτέλεσε το εύφορο έδαφος για την εμφάνισή του.

(more…)

Advertisements

06/05/2009

Που με βιά μετράει τη γη…

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 17:28
Tags:

Τους τελευταίους μήνες έχει γίνει πολύς λόγος στη χώρα μας για τη βία ως πρακτική των κοινωνικών κινημάτων και για την πραγματική ή υποτιθέμενη έξαρση που εμφανίζει. Το φαινόμενο όμως δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, τις τελευταίες βδομάδες πολλά διευθυντικά στελέχη έχουν κρατηθεί αιχμάλωτα από τους εργαζόμενους προκειμένου να μην αποφασίσουν απολύσεις (συχνά με επιτυχημένα αποτελέσματα), ενώ πριν από μερικές μέρες οι απολυμένοι γαλλικού εργοστασίου εισέβαλαν στο κτίριο της νομαρχίας του Oise και τα έκαναν γυαλιά καρφιά.

Και αφού συμβαίνουν και εις Παρισίους (και μάλιστα σε πιο ζόρικη μορφή, καθώς εκεί έχουμε άσκηση βίας κατά προσώπων και καταστροφή δημόσιας περιουσίας) ίσως είναι σκόπιμο να αναρωτηθούμε πού οφείλονται όλα αυτά.

Την απάντηση μπορεί να μας τη δώσει ένας από τους εξεγερμένους (ελπίζω μια και μιλάω για άλλη χώρα να μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω τη λέξη, ε;) εργαζόμενους του Oise, ο οποίος δήλωσε ότι «στην αρχή ακούγαμε τη νομαρχία, που έλεγε να κάνουμε υπομονή και διαπραγματεύσεις. Σήμερα όμως μάθαμε ότι το εργοστάσιο θα κλείσει και θα μείνουμε στο δρόμο. Μας κορόιδεψαν».

Σε στιγμές κρίσης τα πράγματα πολώνονται. Μέχρι χτες το κράτος ήταν το σύμβολο και ο ρυθμιστής μιας ισορροπίας ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους. Θεωρητικά, ήταν εκεί όχι μόνο για το πρώτο, αλλά και για τους δεύτερους. Οι αλλαγές που έχει επιφέρει η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες, αν και αισθητές, δεν είχαν ανατρέψει αυτή την εικόνα, καθώς υπήρχαν πάντα οι δυνατότητες για μεσοβέζικες πολιτικές.

Σήμερα, όμως, που λόγω έκτακτων συνθηκών το κράτος καλείται να ασκήσει ενεργητική πολιτική, αποδεικνύεται πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Είναι σαφές ότι δεν είναι πλέον ούτε καν ουδέτερο. Συμμετέχει στις κοινωνικές διαπραγματεύσεις στηρίζοντας απερίφραστα το κεφάλαιο και άρα περνάει στην πλευρά του εχθρού. Και είναι δεδομένο ότι για να κερδίσεις τον πόλεμο στον οποίο έχεις βρεθεί θέλοντας και μη, θα πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτόν τον εχθρό. Δεν γίνεται αλλιώς.

Φυσικά, ακόμη και σε έναν πόλεμο δεν χρησιμοποιείς αδιακρίτως οποιοδήποτε μέσο για να πλήξεις τον αντίπαλο. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι Γάλλοι εργαζόμενοι, έχοντας πλέον απτά δείγματα της προδοσία του κράτους, φαίνεται να έχουν πειστεί ότι το όπλο του διαλόγου έχει εξαντλήσει τη δυναμική του (για την ώρα τουλάχιστον). Και ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξουν την έκβαση της μάχης είναι να επιφέρουν σημαντικό κόστος στον αντίπαλο. Κόστος οικονομικό, με την καταστροφή του κτιρίου της νομαρχίας και την παρεμπόδιση της λειτουργίας της, με τις καταλήψεις των εργοστασίων και των γραφείων, αλλά και προσωπικό, με τη σοβαρή απειλή ή και διατάραξη της γαλήνιας ζωής όσων αποφασίζουν για το μέλλον τους. Σε ελεύθερη μετάφραση, ο εξεγερμένος Γάλλος λέει: «Αν εγώ πρόκειται να απολυθώ, τότε ο διευθυντής της εταιρείας και ο νομάρχης δεν θα πάνε ήρεμοι σπίτι τους. Ή για να είμαστε ακριβείς δεν θα πάνε καθόλου. C’ est la vie».

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: