Μέχρι νεωτέρας

24/06/2015

Nα ανταποδώσουμε το δώρο

Απ’ ό,τι φαίνεται βρισκόμαστε στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων. Έχει ήδη προεξοφληθεί πως το αποτέλεσμα δεν θα είναι το επιθυμητό. Είτε η Ελλάδα θα αποδεχτεί μια συμφωνία με πολλά νέα μέτρα και κάποιες αναπτυξιακές ενέσεις (ασαφείς για την ώρα), είτε θα βρεθεί εκτός ευρώ, σε μια παρατεινόμενη κατάσταση οικονομικής ασφυξίας που θα εμποδίζει κάθε αναπτυξιακή προοπτική (μας το θυμίζει άλλωστε εύστοχα καθημερινά το ΚΚΕ: λύση δεν υπάρχει ούτε εντός ούτε εκτός ευρώ). Ποια πρέπει να είναι η στάση μας, ατομικά και συλλογικά, αναρωτιούνται όλοι.

Έχουν ήδη ειπωθεί πολλά και σοβαρά πράγματα γι’ αυτό (κρατάω ιδιαίτερα τα άρθρα του Α. Καρίτζη και του Χρ. Λάσκου) τα οποία λίγο πολύ κατατείνουν στο εξής: Όταν καμιά εναλλακτική δεν είναι δελεαστική, το κριτήριο επιλογής είναι ποια αφήνει ανοιχτούς δρόμους για το αύριο. Κι αυτό δεν σημαίνει μόνο λογιστική ανάλυση των μέτρων, αλλά κυρίως εξέταση της κοινωνικής προοπτικής που μπορεί να επωαστεί στις νέες συνθήκες. Γι’ αυτό και επισημαίνεται ότι το μείζον είναι η πολιτική αξιοπρέπεια του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με τη σειρά της μπορεί να κρατήσει ζωντανή την επιθυμία αλλαγής που γεννήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και να μην τη ματαιώσει, οδηγώντας σε έναν νέο κύκλο κυνισμού και συντηρητικότητας.

(more…)

23/12/2014

Τι βλάπτει το πολίτευμα;

Τις τελευταίες δυο βδομάδες όσοι υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει το έργο της βομβαρδίζουν την κοινή γνώμη με βαθυστόχαστες αναλύσεις για το πόσο εκφυλιστική για το πολίτευμα είναι η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ και των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης να προκαλέσουν εκλογές μη ψηφίζοντας πρόεδρο της δημοκρατίας.

Στην προσπάθειά τους να πείσουν επικαλούνται δύο αντιφατικά επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι η θέση του προέδρου έχει τεράστιο συμβολισμό, ο οποίος πλήττεται από τα μικροπολιτικά παιχνίδια της αντιπολίτευσης. Το δεύτερο, ότι πρόκειται για έναν ιδιότυπο, διακοσμητικό θεσμό, η αποτυχία εκλογής του οποίου δεν θα έπρεπε να διαλύει τη βουλή (και άρα χρειάζεται συνταγματική αλλαγή). Είναι προφανές βέβαια ότι και τα δύο μαζί δεν γίνονται: είτε πρόκειται για δευτερεύοντα θεσμό –οπότε δεν πλήττεται το πολίτευμα με την άρνηση ψήφισης– είτε πρόκειται για κορυφαίο, οπότε ορθώς οποιαδήποτε εμπλοκή στην ανάδειξή του οδηγεί σε εθνικές εκλογές, κάτι που προφανώς δεν πλήττει το πολίτευμα, αλλά το προστατεύει.

(more…)

03/09/2014

Μια νέα στρατηγική για τα όργανα της αυτοδιοίκησης

Δημοσιεύτηκε στην «Αυγή», στις 3/9/2014

του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και του Παναγιώτη Πάντου

 

Στο χώρο της αυτοδιοίκησης έχει ξεκινήσει ήδη η συζήτηση για τη συγκρότηση των περιφερειακών ενώσεων των δήμων (ΠΕΔ), καθώς και της ΚΕΔΕ, και μαζί με αυτήν έχει ανοίξει και η επιχείρηση «συμμαχίες». Το ερώτημα όμως είναι «συμμαχίες με ποιους και με ποιες διαδικασίες»; Για να χαραχτεί μια στρατηγική που να αντιστοιχεί στη σοβαρότητα που οφείλει να επιδεικνύει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα πρέπει να ξεκινήσουμε τον προβληματισμό μας από μια ειλικρινή αποτίμηση της τακτικής μας στο παρελθόν:

(more…)

08/01/2013

Το ακροδεξιό μήνυμα και το αντιφασιστικό μέσο

Η κοινωνική ενδυνάμωση των νεοναζί βρίσκεται εδώ και καιρό στο επίκεντρο των πολιτικών αναλύσεων αλλά και των κοινωνικών πρωτοβουλιών σε γειτονιές, συλλόγους, συνδικάτα και κόμματα. Λίγο πολύ, μάλιστα, είναι κοινός τόπος ότι ο εκφασισμός μπορεί κοινοβουλευτικά να εκφράζεται από τη Χρυσή Αυγή, αποτελεί όμως μια ευρύτερη τάση που απλώνεται σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά ο προβληματισμός που έχει αναπτυχθεί εστιάζει κατά κύριο λόγο στην οικονομική διάσταση του φαινομένου (δηλαδή στο ρόλο της κρίσης και του συνακόλουθου κρατικού αυταρχισμού) και σχεδόν καθόλου στο πολιτισμικό υπόβαθρο που αποτέλεσε το εύφορο έδαφος για την εμφάνισή του.

(more…)

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: