Μέχρι νεωτέρας

02/07/2015

Βιώσιμο χρέος και συνθηκολόγηση

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο παρόν blog

Ξέρετε ότι κάτι που με ενδιαφέρει πάντα είναι το συζητάμε με επιχειρήματα που να τα έχουμε βασανίσει λίγο και να μην καταφεύγουμε σε λαθροχειρίες. Αφορμή για το σημείωμα αυτό είναι το σημερινό κύριο άρθρο της «Καθημερινής» (αγαπημένη μου, ακριβώς γιατί λόγω του κύρους της έχει συμβάλει δυσανάλογα πολύ τα τελευταία χρόνια στο να απομακρυνθούμε από τον παραπάνω στόχο), το οποίο χοντρικά λέει πως αφού τώρα θα αναγκαστούμε να συμφωνήσουμε σε ένα νέο μνημόνιο, θα έπρεπε η κυβέρνηση να το είχε υπογράψει τον Φεβρουάριο, με κάπως καλύτερους όρους. Ο λόγος που δεν το έκανε, εκτιμά, ήταν η συνειδητή επιλογή να προκαλέσει ρήξη με την ΕΕ.

Αφήνω στην άκρη το ότι δεν μπορείς να κρίνεις επιλογές του παρελθόντος με γνώσεις που απέκτησες εκ των υστέρων (εκτός αν η εκτίμηση της «Κ» ήταν από τον Φεβρουάριο ότι εκείνη ήταν η καλύτερη συμφωνία που θα μπορούσε να επιτευχθεί και δεν υπήρχαν περιθώρια ουσιαστικής βελτίωσης) και τα λογικά άλματα στην προσπάθεια ερμηνείας των επιλογών της κυβέρνησης (διακινούνται άλλωστε καμιά δεκαριά εναλλακτικά σενάρια για το τι συνέβη όλους αυτούς τους μήνες, οπότε σίγουρα η άποψη της «Κ» δεν είναι ούτε προφανής ούτε αυταπόδεικτη όπως υπονοεί).

Θα προσπαθήσω να σταθώ στα πραγματικά γεγονότα, όπως τουλάχιστον τα γνωρίζουμε, θεωρώντας ότι με βάση αυτά θα πρέπει κανείς να τοποθετηθεί στο δημοψήφισμα:

(more…)

Advertisements

24/06/2015

Nα ανταποδώσουμε το δώρο

Απ’ ό,τι φαίνεται βρισκόμαστε στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων. Έχει ήδη προεξοφληθεί πως το αποτέλεσμα δεν θα είναι το επιθυμητό. Είτε η Ελλάδα θα αποδεχτεί μια συμφωνία με πολλά νέα μέτρα και κάποιες αναπτυξιακές ενέσεις (ασαφείς για την ώρα), είτε θα βρεθεί εκτός ευρώ, σε μια παρατεινόμενη κατάσταση οικονομικής ασφυξίας που θα εμποδίζει κάθε αναπτυξιακή προοπτική (μας το θυμίζει άλλωστε εύστοχα καθημερινά το ΚΚΕ: λύση δεν υπάρχει ούτε εντός ούτε εκτός ευρώ). Ποια πρέπει να είναι η στάση μας, ατομικά και συλλογικά, αναρωτιούνται όλοι.

Έχουν ήδη ειπωθεί πολλά και σοβαρά πράγματα γι’ αυτό (κρατάω ιδιαίτερα τα άρθρα του Α. Καρίτζη και του Χρ. Λάσκου) τα οποία λίγο πολύ κατατείνουν στο εξής: Όταν καμιά εναλλακτική δεν είναι δελεαστική, το κριτήριο επιλογής είναι ποια αφήνει ανοιχτούς δρόμους για το αύριο. Κι αυτό δεν σημαίνει μόνο λογιστική ανάλυση των μέτρων, αλλά κυρίως εξέταση της κοινωνικής προοπτικής που μπορεί να επωαστεί στις νέες συνθήκες. Γι’ αυτό και επισημαίνεται ότι το μείζον είναι η πολιτική αξιοπρέπεια του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με τη σειρά της μπορεί να κρατήσει ζωντανή την επιθυμία αλλαγής που γεννήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια και να μην τη ματαιώσει, οδηγώντας σε έναν νέο κύκλο κυνισμού και συντηρητικότητας.

(more…)

04/06/2015

Η εξουσία σε όλους

Filed under: Uncategorized — mehrineoteras @ 17:12
Tags: , ,

Καθώς το κύριο μέτωπο της κυβέρνησης είναι η διεθνής διαπραγμάτευση, είναι φυσικό να περνούν σε δεύτερη μοίρα άλλα ζητήματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι στην κοινωνία (και όχι μόνο μέσα στην αριστερά) δεν συζητιούνται αστοχίες σε πρόσωπα (και δεν εννοώ μόνο τις πολύ προβεβλημένες περιπτώσεις του Λ. Ταγματάρχη και της Ελ. Παναρίτη) και σε διαδικασίες, καθώς και ένα σημαντικό έλλειμμα κοινωνικής καινοτομίας. Θέλω να πιστεύω πως είναι κατανοητό ότι για όλους εμάς που μας απασχολεί το «πώς» της διακυβέρνησης και όχι μόνο το «διά ταύτα» ή τα αναπόφευκτα δούναι και λαβείν, οι χαμηλοί τόνοι δεν αποτελούν κάποιου τύπου σιωπηρή έγκριση ή απεμπόληση βασικών πολιτικών προτεραιοτήτων. Σημαίνουν απλώς σεβασμό στους ανθρώπους που έχουν αναλάβει το βάρος μιας εξοντωτικής ψυχικά διαπραγμάτευσης και κατανόηση ότι θα ήταν αδύνατο αυτή τη στιγμή να τους φορτώσουμε έναν ακόμη πολιτικό στόχο. Εκφράζουν επίσης την πεποίθηση ότι και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται τα πράγματα κάπως έτσι και με δικές τους πρωτοβουλίες αμέσως μετά θα αντιμετωπιστούν αδυναμίες και ελλείψεις.

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: