Μέχρι νεωτέρας

18/06/2014

Λίγο άζαξ, βρε παιδιά…

Ο αγώνας των απολυμένων καθαριστριών, μέσα στα πολλά ζητήματα που έφερε στο προσκήνιο, ανέδειξε για μια ακόμη φορά το τραγικό ιδεολογικό αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί ο –μικρός έτσι κι αλλιώς– φιλελεύθερος χώρος στην Ελλάδα. Πολύ γρήγορα μετά το μνημόνιο, και ιδίως όταν άρχισε η άνοδος της αριστεράς, οι πιο προβεβλημένοι εκπρόσωποί του στην πολιτική και τη δημοσιογραφία προχώρησαν σε άτακτη στροφή προς τα δεξιά, όχι μόνο εγκαταλείποντας τις κοινωνικές αξίες που μέχρι τότε πρέσβευαν, αλλά και προπαγανδίζοντας ακριβώς την ανάγκη κατάλυσής τους.

(more…)

Advertisements

24/03/2010

Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις…

Τις τελευταίες εβδομάδες, το Δημόσιο έχει μετατραπεί σε αποδιοπομπαίο τράγο για όλα τα οικονομικά και πολιτικά δεινά της χώρας. Παράλληλα, έχει αναζωπυρωθεί η ιδεολογική επίθεση που δέχεται η ίδια η έννοια του δημόσιου τομέα, ως χρήσιμου στοιχείου σε μια κοινωνία. Σύμφωνα με την αντίληψη που κυκλοφορεί, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι το Δημόσιο είναι σπάταλο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο, αλλά κυρίως ότι είναι εγγενώς παρασιτικό, ότι εκ της φύσεώς του αποτελεί έναν κηφήνα που απομυζεί τον πλούτο που παράγουν οι ιδιώτες και ότι επιπλέον καλλιεργεί στην κοινωνία μια νοοτροπία ήσσονος προσπάθειας που συμπυκνώνεται στη φράση «να βολευτώ σε μια θεσούλα και είμαι ικανοποιημένος». Κάπως έτσι βομβαρδιζόμαστε με όλο και περισσότερες αναλύσεις (από σωματεία επιχειρηματιών, δημοσιογράφους, αλλά και διανοούμενους του συστήματος) που ζητάνε να κοπούν τα «προνόμια» του Δημοσίου (επειδή αποτρέπουν τους νέους από το να αναζητήσουν εργασία στον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα), να ενταχθούν μαθήματα επιχειρηματικότητας στα σχολεία κ.λπ.

(more…)

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: