Μέχρι νεωτέρας

20/02/2008

Συγκυβέρνηση τώρα

Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, αλλά κυρίως τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων έχουν φέρει ξανά στην επικαιρότητα τη συζήτηση για το ενδεχόμενο δημιουργίας κυβερνήσεων συνεργασίας, καθώς κανένα κόμμα δεν φαίνεται ικανό να συγκεντρώσει απόλυτη πλειοψηφία. Μια συζήτηση, όμως, που αντί να οδηγεί σε ουσιαστικό προβληματισμό, αναλώνεται σε τεχνικά ζητήματα και αποπολιτικοποιείται. Για παράδειγμα, πολύς λόγος γίνεται για το ποια από τα σημερινά κόμματα μπορούν να αθροίσουν 151 βουλευτές, ποιος κάνει άνοιγμα συνεργασίας σε ποιον, αν δικαιούνται οι «μικροί» να θέτουν «δύσκολους» όρους στους μεγάλους, και όχι για το ποια στάση θα πρέπει να τηρήσουν στα διάφορα ζητήματα.

Κι όμως, σήμερα μας δίνεται μια εξαιρετική ευκαιρία να στοχαστούμε για το πολιτικό σύστημα, καθώς και για τις αιτίες της σημερινής του κρίσης. Γιατί, βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η κρίση αυτή δεν δημιουργήθηκε επειδή ο Αλαβάνος αποδείχτηκε πιο καπάτσος απ’ ό,τι του φαινόταν, ούτε γιατί ο Αλέξης κάνει γκελ στους νέους. Το πρόβλημα είναι ότι το σημερινό δικομματικό πολιτικό σύστημα δεν βρίσκεται πια σε επαφή με τις ανησυχίες και τις πεποιθήσεις των πολιτών και δεν καταφέρνει να εκπροσωπήσει ικανοποιητικά τα αιτήματά τους σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Αυτή η αυξημένη αποξένωση του κομματικού συστήματος από τις κοινωνικές διεργασίες μετατρέπει την ψήφο περίπου σε επιλογή Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, ενώ ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό και για τον πολλαπλασιασμό των φαινομένων διαφθοράς, καριερισμού και τυχοδιωκτισμού στον κρατικό μηχανισμό.

Οι όποιες πολιτικές εξελίξεις, λοιπόν, μπορεί να είναι θετικές αν πράγματι αναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό στη βάση ιδεολογικών ή έστω πολιτικών χαρακτηριστικών και όχι σύμφωνα με τα υπάρχοντα μπλοκ εξουσίας. Είναι αναγκαίο να ξεπεραστούν πολιτικά ταμπού δεκαετιών που κρατάνε χώρια ανθρώπους με κοινές απόψεις και συστεγάζουν ανθρώπους που διαφωνούν. Και βέβαια η όποια αλλαγή μπορεί να είναι πετυχημένη μόνο αν καταλήγει στη διατύπωση σαφών και συγκεκριμένων προτάσεων για τα μεγάλα θέματα της ελληνικής κοινωνίας (εργασία, οικονομία, περιβάλλον, παιδεία κλπ) έστω κι αν σε πρώτη φάση αυτές απαρτίζουν απλώς ένα μίνιμουμ πολιτικό πρόγραμμα. Σημασία έχει να είναι ειλικρινές, δεσμευτικό, συγκεκριμένο και να εκφράζει πραγματικά όσους το στηρίζουν.

Τούτων δοθέντων –και με δεδομένο ότι στην αριστερά έχουν ήδη αρχίσει οι διαδικασίες ανασύνθεσης– θα είναι ουσιαστική εξέλιξη αν και οι δυνάμεις που στηρίζουν τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση ξεπεράσουν τις αναστολές τους –που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σήμερα– και αντιμετωπίσουν με υπευθυνότητα την κατάσταση. Με άλλα λόγια, το καυτό αίτημα όσων ενδιαφέρονται για την προώθηση των κυβερνητικών μεταρρυθμίσεων και του «εκσυγχρονισμού» δεν μπορεί παρά να είναι μια συγκυβέρνηση της ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ (ή έστω με ένα μεγάλο μέρος των στελεχών του). Υπάρχει άραγε το πολιτικό ανάστημα για μια τέτοια κίνηση;

Advertisements

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: